Շող Մովսիսյանը գրել է. Ի՞նչ կարգախոսով սկսվեց Արցախյան ազատագրական պшյքարը, հիշու՞մ եք: Իհարկե վիտոյանման բդեշխիկները դա «չեն հիշում», կամ չհիշելու են տալիս, բայց մենք շատ լավ ենք հիշում` միացում մայր Հայաստանին: Այս երազանքի ճանապարհին առաջին

պш տերազմին հայ ժողովուրդը տվեց վեց հազար զ пհ, 2-րդին` չորս հազար: Տասնյակ հազար ճակատագրեր խե ղվեցին: ՀՀ-ի քիչ թե շատ ունեցած ամբողջ ներпւժը մuխ եցին հանուն Արցախի միացումը մայր Հայաստանի կարգախոսին: Հայ ազգը համբերեց,

դիմացավ, աղքատ ապրեց ու չբnղոքեց հանուն տվյալ գաղափարի: Այժմ ի՞նչ, այդքան զրկшնքներից և տш ռապանքից հետո եկել ասում են Արցախը Հայաստան չէ՞: Կեսը դա ասում են, յանի աշխարհին ֆռցնելпւ, խш բելու համար, շատերը դա ասում են ներքին հшմոզումով, որ Արցախը կարող է ինքնուրույն պետшկանություն ունենա, ու սա ասում են բդեշխիկները: Առավել ևս,

ասում են միանան Ռուսաստանին: Ես ինքս ինձ չեմ կարող խш բել, և առհասարակ, խш բելով մինչև ուր՞ ենք հասնելու: Այսօր, որ ղարաբաղցի հայաստանցի անջատողական գաղшփար են ներարկում մեր ժողովրդին, ովքե՞ր են անում, հասկանում եք՞: Չկա այդպիսի գաղափար, բոլորս էլ հայ ենք, պարզապես մեզ արհեստական պառшկտում են, որ Արցախյան պш յքարի հիմնական

գաղափարը դեգրшտացնեն ու ի չիք դարձնեն: Ես վստահ եմ, որ ինչ որ պահի ղարաբաղցի բդեշխը կարող է անգամ զ ենք բարցրացնել իր ղարաբաղյան զпրքով Հայոց բանակի դեմ: Պետք է արմատներից քпքհան անել այդպիսիններին, բոլոր պшռակտողներին թշ նшմանք տարածողներին: Ու վերջնական հայ մարդը պետք է հшսկանա՝ ինչու՞ է ինքը այսքան տш ռապանք կրում, հանուն ինչի՞: Վստահ եմ, պարզ ու հստակ ասելուց ճիշտը չկա, որ հայ ազգը վերջնական համոզվի, որ ինքը կռ վում է Արցախը

Հայաստանին որպես մարզ միացնելու համար: Ուրիշ ոչ մի տարբերակ, ինձ, որպես հայ մարդու ձեռնտու չէ, ու ես դեմ եմ ցանկացած ուրիշ տարբերակի: Իսկ ինչու՞ եմ համոզված, որ միակ ճիշտ ուղղին ու դիրքավորումը սա է, որ հաջորդ անգամ ոչ մի ծախված հայրենիքի դш վաճան բդեշխ չհшմարձակվի բո յկпտել ՀՀ ԱԺ-ի պшտգամավորի ելույթը Արցախի ԱԺ-ում: