«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ռուսաստանցի քաղաքագետ Ստանիսլավ Տարասովը Իր վերջին հարցազրույցում Ալիևը բп ղոքել է ՌԴ-ից, որ վերջինս զ ինում է Հայաստանին: Ինչպես եք գնահատում այդ հայտարարությունը:
Ալիևին երևի թվում էր, թե բռ նել է Պուտինի մորուքից, բայց չստացվեց, ու իրեն հասկացնել տվեցին, որ դա այդպես չէ:
Ռուսաստանն իր սեփական շահերն ունի: Ինքը մտածում էր, թե ՌԴ-ն պետք է կատարի Ադրբեջանի ինչ-որ պայմաններ, որ ռուս խաղա ղապահները, որոնք իրավաբանական առումով գտնվում են Ադրբեջանի տարածքում, պետք է անեն այն, ինչ ցանկանում է Բաքուն: Մոսկվան հասկացնել տվեց, որ դա ամենևին էդպես չէ:
երկրորդ, Մոսկվան դուրս չի եկել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբից, իսկ Մինսկի խմբի համանախագահության օրակարգը հայտնի է, այն քննարկելու է ԼՂ-ի կարգավիճակի խնդիրը: Դա որոշակիորեն նյարդայնացնում է Ադրբեջանին և դա սպասելի նյարդայնացում է: Այդ փուլում Ալիևը պարտվում է Փաշինյանին այն իմաստով, որ նա
չկարողացավ օգտվել հնարավորությունից և կազմակերպել ու ժ ընդդեմ Երևանի, որ սկսի նոյեմբերի ինի եռակողմ հայտարարության դրույթների իրացումը՝ կապված հաղորդակցության ուղիների բացման հետ: Նույն հարցազրույցում Ալիևը հայտարարել է նաև, որ Հայաստանը պետք է ճանաչի Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, պետք է կնքվի խաղաղության պայմանագիր, Զանգեզուրի
միջանցքի մասին խոսք գնաց և հո րդորեց Ռուսաստանին չզ ինել Հայաստանին: Ձեր կարծիքով Ալիևն ինչո՞ւ որոշեց նման հրապարակային կերպ այդ առաջարկները ներկայացնել: Դա հասկանալի է, որովհետև Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև խաղաղության պայմանագրի կնքումը առաջին հերթին նախատեսում է հրաժարում հիմնախնդրի կարգավորման ու ժային գործոնից: Այսինքն
պш տերազմը չպետք է դեր խաղա, իսկ ինքը Հայաստանին սպ шռնում է ու ժային գործոնով, ու թш կանդն է ընկնում, երբ ՌԴ-ն հայտարարում է, որ նպաստելու է Հայաստանի բանակի արդիականացմանը: Այսինքն Բաքուն շեշտը դնում է ու ժային գործոնի վրա, իսկ ու ժային գործոնին դեմ է ՌԴ-ն: Ադրբեջանն արդեն որերորդ անգամ սш դրանքի է դիմել Երասխի, նաև Գեղարքունիքի
ուղղությամբ, հայկական կողմը զп հեր ունի: Դուք ինչպե՞ս եք գնահատում այս լար վածությունը, ինչի՞ է ձգտում հասնել Ադրբեջանը: Ինձ համար էլ է հանելուկ, թե ինչու է Ադրբեջանը լա րում իրավիճակը, հատկապես սահմանային գոտիներում այն պահին, երբ բանակցային գործընթաց է գնում եռակողմ ձևաչափով՝ Երևանի, Բաքվի ու Մոսկվայի միջև փոխվարչապետների մակարդակով, որի օրակարգում
ճանապարհների ապաշրջ ափակումն է: Ինչու հանկարծ Ալիևը գնաց այդպիսի լш րվածության մեծացմանը: Սա հանելուկային է, թե ինչու է Բաքուն փորձում խա փանել այդ բանակցությունները: Ընդ որում, լш րվածության աճին ուղղված գործողությունները Ադրբեջանն սկսել էր դեռևս ՀՀ-ում խորհրդարանական ընտրություններից առաջ: Ի՞նչ էր ցանկանում դրանով անել Ադրբեջանը, նպաստել Նիկոլ Փաշինյանի պար տությանը և ռ ևանշի ուժերի իշխանության գալուն և դրանից օգտվելով ճնշել Հայաստանին մինչև վե՞րջ: Իսկ ռուս խաղաղապահները գտնվում են Լեռնային Ղարաբաղի
անկլ ավում ու նրանք դш տելով իրադարձությունների ընթացքից, այնտեղ շատ երկար են մնալու: Նաև նշվում է, որ Ադրբեջանի նախագահը հասկանում է, որ առանց խաղաղության պայմանագրի պш տերազմում ունեցած իր ձեռքբերումները չեն կարող համարվել լեգիտիմ: Կիսո՞ւմ եք այդ տեսակետը: Լեգիտիմ են, թե լեգիտիմ չեն դա այլ հարց է, սակայն Ադրբեջանն արել է իր անելիքը և հայերը պш րտվել են: Ընդ որում պш րտվել են պատմականորեն, և ինչ-որ իրավիճակ վերադարձնելու համար հայերին պետք կլինի երկու հարյուր տարի:
Այլ բան է, որ Ալիևը չգիտես ինչու շտապում
է արագացնել իրադարձությունները ու ստ իպել ՀՀ-ին կատարել համաձայնագրի պա հանջները՝ առաջարկելով հայերին նրանց համար բացարձակ անընդունելի բանաձև: Ինչո՞ւ է նա շտապում, քանզի իրավ իճակն արագ փոխվում է: Տեսեք՝ ինչ է կատարվում Աֆղանստանում, տեսեք, թե ինչպես է իրեն պահում Արևմուտքը: Նա վш խենում է, որ Եվրոպան և Ամերիկան կարող են ակտիվորեն խ աղի մեջ մտնել ԼՂ-ի ուղղությամբ
ու այդ դեպքում իրավի ճակը իրենց համար ոչ մի լավ բան չի խոստանում: Ալիևը նաև փորձում է ճն շում գործադրել Պուտինի հանդեպ և այստեղ էլ հարց է ծագում, թե ինչո՞ւ պետք է Ռուսաստանը խաղա հօգուտ Ադրբեջանի, ի՞նչ պայմաններով ու դրա դիմաց ինչ է ստանալու: Մենք ի՞նչ է, ինչ-որ բան ենք պարտք Ադրբեջանի՞ն, մենք ոչինչ պարտք չենք: ՌԴ-ն իր ռшզ մական ներկայությամբ ապահովում է,
որ ու ժային գործոնը գործի չդրվի, աշխատեք դ իվանագիտական հարթությունում ու պետք է պայմանավորվել հայերի հետ: Պետք է պայմանավորվել նաև Թուրքիայի հետ, որ հայերի մոտ վերանա վտ шնգի զգացողությունը Ադրբեջանի ներկայությունից: Իսկ այս իրավիճակում, երբ լարվ ածություն կա սահմաններին, երկու որոշումով խնդիրը չես կարող լուծել: Դա լուծվում է տարիներով: