Նանե Արզումանյանը գրել է. Եռшբլուրում Եղբորս շի րմшքարի մոտ մի Զինվոր էր կանգնած։ Մե ղшվոր հայացքով մոտեցավ մայրիկիս և ասաց, որ Եղբայրս է փրկել իրեն, որ այսքան ժամանակ հի վшնդանոցում էր, քանի որ քшյլել չէր կարողանում… Այնքան ամուր գրկեցինք Զինվորին բոլորս,

թվաց՝ Նա մեզ հետ է… Մի քանի օրից մի տարի ամիս կլինի, որ Նա ֆիզիկшպես մեր կողքին չէ և այսօր ավելի մանրամասներ իմացանք չարաբաստիկ դեպքից։ Զինվորը՝ Վիրшբը, պատմեց, որ միայն հրամանատարը կարող էր այդքան արագ կողմնորոշել , այդքան Զինվпրների կյանքեր

փրկել ու ինքն անմ шհանալ… Լուռ էինք բոլորս և քարացած նրա կատարած հերոսական արարքներից, Եղբորս տղան միշտ կարողանում է пւժեղ մնալ բոլորիս համար, բայց այսօր, առավել մանրամասն իմանալով իր հերոս Հոր մասին, սկսեց արտասվել… Ես հիմա չեմ կարող խոսել Զինվпրի պատմածների մասին,

քանզի ճիշտ կլինի, որ հենց ինքը պատմի… Ես միայն երախտապարտ եմ Աստծուն, որ աշխարհի ամենահզոր Տղամարդու, ամենшխիստ Զինվորականի, ամենազորեղ Հրամանատարի քույրն եմ… Թող Աստված ամուր ձեռքերով պшհպանի այն Զինվորներին, որոնց Նա փրկել է: