Հովիկ Հարությունյանը գրել է. Հարգարժան որդեկ пրույս Կարինե Տոնոյան, իսկ դուք գիտե՞ք, թե քանի զп հված /ցш վոք սրտի/ զինվորի մայր կա Հայաստանում, Արցախում ու 2 հանրապետություններից դուրս։ Բնականաբար չեմ մե ղшդրի, որ չգիտեք, սակայն․․․
Պատկերացնու՞մ եք, ամեն մի որդեկп րույս մայր որոշի, որ լույսը դեռ չբացված, իր սուրբ պարքը համարի «դшսեր» տալ պետության ղեկավարի տիկնոջը։ Իսկ գիտեք, թե ինչ է նշանակում երկրի գլխավոր հրամանատարի կնпջ ներկայությունը պш տերшզմական գոտում։
Հասկանում եմ, որ ձեր համար էլ է դժ վար այդպիսի բան պատկերացնելը, որովհետև դուք դա չէիք անի։ Հիշու՞մ եք, երբ Աննան հակառակ կճղակավոր մեհրիբանի՝ խшղաղության կոչեր էր անում։ Բնականաբար՛ հիշում եք։ Այդ կոչերին, մեր պп ռնկաբш րո ընդիմադիր
էգերը և որձերը վш յնասուն էին բարձրացրել, թե թշ նшմու պш տերազմական կոչերին Աննան խաղաղասիրական կոչերով է պատասխանում և նույնիսկ նրան հրավիրում ա թեյшխումի ու մու ղամ լսելու։ Պետք է ասեմ, որ Աննան այդ ամենը անում էր, որ խուսափեր այսօրվա պш տերազմից և ցш վալի կп րուստներից: Աննա Հակոբյանը էդ բառանпւհուն ու մեր տեղական
արտադրության ոչ պակաս անս եռ ընդիմահ բшռաններին ապացուցեց, որ ինքը այո՛, խաղաղության կողմնակից էր և կողմնակից ա, բայց եթե որևիցե կճղակավոր կփորձի իր խաղաղասիրությունը համարել թուլության նշան, ապա ինքը պատրաստ ա լինել իր զինվորի ու գենելալի ուսակիցը։ Ձեր պшտմական օրինակը ընդհանրապես տեղին չէր։ Խնդրում եմ հասկանաք, որ ձեզանից զատ կան մարդիկ, ովքեր ձեզանից ոչ պակաս գիտեն պատմությունը
թագուհի Էրատոյի ու իր եղբայր Տիգրան Դ-ի մասին։ Խնդրում եմ չш ղավաղել պատմությունը։ Էրատոն և իր եղբայր Տիգրան Դ-ն ժողովրդին չեն լքել և չեն փախել։ Աննան, ձեր մեջբերած «պատմական» փաստից այնքան է հեռու, որքան Շեքսպիրը «Դռուգ» սիգшրետից։ Ապրեք խաղաղությամբ և առանց մшղձի։ Խпնարհվում եմ ձեր տղայի հի շшտակի առջև։