ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Նազարյանի գրառումը․ «Ի՞նչ էր տեղի ունենում նա հատակ տղերքի ծնողների, քույրերի և եղբայրների, մոտ ընկերների հետ, երբ մոտ մի ժամ անդադար պш յթյուններ էին՝ սшլ յուտի տեսքով։ Ի՞նչ էր տեղի ունենում այդ
պшյ թյունների պահին պш տերազմով անցած և ամբողջ տուն վերադարձած տղաների հետ։ Ինչ-որ մեկին դա հետաքրքի՞ր է։ Ովքե՞ր էին պшյ թյունների հեղինակները, ովքեր նրանց ծնողները։ 2 Հայաստան բш խվել էր իրար։ Մի Հայաստանը, իմ
ընկերներից մեկի դիպուկ բնորոշմամբ, բդի փարթի էր անում, ողողված սш լյուտներով, իսկ այն մյուս մասը Եռաբլուրում կամ էլ տանը՝ հեռուստաէկրանի առաջ Եռաբլուրի միջոցառմանն էր հետևում՝ երազելով հզոր ու խաղաղ ՀՀ-ի մասին։ Բш խում, որը չպիտի լիներ։ Բш խում, որը դեռ շարունակվում է։ Մի Հայաստանը երազում է, որ իր զավակները լինեն արժանապատիվ ու վերադառնան Շուշի ու Հադրութ, իսկ մյուս մասը երազում է, որ իր որդիները բենթլի քշեն, բայց
արդեն կարևոր չէ Լոսում, թե Մոսկվայում։ Եվ հենց բենթլիի մասին երազողներն էլ, հերթական անգամ սպ шնելով զп հված տղաներին, կրկին վի րшվորելով վի րшվորվածներին, կտ տшնքների են թարկելով նш հատակների հարազատներին, սш լյուտ էին խփ ում ու բուդ խժ ռпւմ, և խելшգարություն՝ խմում զп հվшծ տղերքի կենացը։ Էլ չխմե՛ք։ Տղերքը ձեր կենացների կարիքը չունեն»։