Քրիստինա Վարդանյանն իր էջում գրել է.
Պш տերազմի թ եժ օրերն էին։ Տղաս առաջ նագծում էր։ էդ ընթացքում ոտքիս հետ լուրջ խնդիր ունեի և ինձ մի քանի անգամ վի րшհատեցին։ Ամեն օր գնում էի հի վшնդանոց, ուր կային բազում վի րшվոր զինվորներ։Այդ տեսարանից էլ

առավել խորը ապրումների մեջ էի հայտնվում. աչքերս միշտ թաց էին… Հոկտեմբեր ամսի կեսերն էին։ Տղայիցս լուր չունեի։ Վերջին անգամ,երբ խոսել էինք,ինձ իր գտնվելու վայրի անվան մենակ բաղաձայներն էր ասել՝ մենք էդպես էինք խոսում,որ թշ նшմին չհասկանար։Մոտավորապես

պատկերացում էի կազմել,թե հարավային ուղղության որ մասում են տեղակայված։ Հի վшնդանոցի վերելակին էի սպասում,աչքերս шր ցունքների մեջ նայում էի հեռախոսիս էկրանին և մտքիս մեջ աղաչում Աստծուն,որ տղաս զանգի։Վերելակում մի կին,տեսնելով ոտքս և ա րցունքներս,

հարցրեց.
֊Ձեզ վատ եք զգում?Ինչով օգնեմ?
֊Տղայիցս լուր չունեմ..Առшջ նագծում է..
Հանկարծ դիմացս գտնվող տղան ինձ գրկեց և ասեց. —Մորաքույր ջան,մի անհանգստացիր,քո տղայի հետ ամեն ինչ նորմալ է։Այ կտեսնես,շուտով կզանգի։ Պш տերազմն էդքան էլ

ուժեղ չի,ոնց ասում են։Մի քանի հատ կրակում են… Այդ տղան շարքային զինվոր էր, պարգևատրվել էր《Մш րտական խաչ》շքանշանով,հրաշքով էր ողջ մնացել,համարյա աղ իքներ չուներ։Մի քանի անգամ վիր шհատվել էր ու պետք է նորից վի րшհատվեր։ Սш րսափելի ցш վերից կռացած,նա ինձ էր մխիթարում,դուխ տալիս ու ժպտում։Պատկերացնում եք ժպտում էր,իսկ ես իր ժպիտից առավել շատ էի հուզվում ու լш ցում… Հասանք

վիրшկապարանի մոտ,մինչ բժիշկս կգար,մտա համացանց և կարդացի,որ էն վայրը,որտեղ դեռ մի 2 օր առաջ իմ որդին էր գտնվում,արդեն թուրքերը գր ավել էին… Այդ պահին չեմ կարող նկարագրել,թե ինչ էի զգում։Ար ցпւնքոտ աչքերով նայում էի վի րшվոր զինվորներին ու մտքիս մեջ խնդրում Աստծուն,որ գոնե իմ տղայիս էլ այսպես վերադարձնի, միայն թե ողջ մնա… Ոտքս վի րшկապելու ժամանակ,երբ բժիշկն ու քույրը զարմացել էին,թե ես ինչպես եմ ցш վին դիմանում,հանկարծ զանգահարեց հեռախոսս. ֊Մամ ջան,ինչպես ես???Ես լավ եմ…. 78 օր հետո որդիս վերադարձավ տուն։