Հարություն Ղուկասյանն իր էջում գրել է.
Այսօր փորձում էի վերհիշել , թե՞ արդյոք Հայաստանում եղել է , կամ կա գեթ մի մտավորական , արվեստի մարդ , որ իր կենդանության օրոք անվ իճելի հեղինակություն է եղել , կամ կա։ Ներկաներից մտքիս մենակ մաեստոր Մանսուրյանն եկավ , նա էլ թերևս այն պատճառով , որ

քաղաքական , հասարակական դիրքորոշում չի արտահայտում , իսկ մնացած բոլորը տարբեր տրամաչափի դш վաճաներ են։ Պատշ պանում ես նախկիներին ՝ դш վաճան ես։ Պաշտ պանում ես ներկաներին ՝ դш վաճան ես։
Դիրքորոշում չունես, ապա վш խկոտ ես։ Սա է էն հիմшր հասարակական պարադիգման ,

որի շուրջը մեր հանրությունը կառուցում է իր վերաբերմունքը մտավորականության հանդեպ։ Ու միշտ է այդպես եղել։ Ըստ այդ պարադիգմայի մտավորականը պետք է արտահայտի մենակ էն տեսակետը , որ այդ անձը , կամ անձերի խումբը ուզում են։ Հակառակ պարագայում դш վաճանի պի տակը անխուսափելի է։ Դուք

ընդհանրապես գիտեք , թե՞ ոնց է ապրում ձեր կողմից шտ ելի մտավորականությունը Հայաստանում ։ Գիտեք , որ այդ մարդկանց զգալի մասը , որոնք իսկական ազգային արժեքներ են ստեղծում պարզապես գոյատևում են։ Իհարկե դուք թքած ունեք , քանի որ կյանքում ոչ նորմալ գիրք եք կարդացել , ոչ թատերական ներկայացումներ դիտել , ոչ թանգարաններ հաճախել եվ ոչ էլ հետևել այդ մարդկանց գործունեությանը։ Դուք

մտավորականին և արվեստագետին գնահատում եք միայն մш հանալուց հետո։ Ձոներ եք հյուսում , լш ցակումած գրառումներ կատարում , թե ինչ մեծություն կորցրեց հայ ազգը ու մոռանում , որ այդ նույն մարդուն հш յհոյում էիք , դш վաճան և սր իկш համարում կենդանության օրոք։ Երբևէ չեմ մոռանա տարիներ առաջ երջանկահիշատակ Արմեն Ջիգարխանյանի հետ հանդիպումը Մոսկվայում։ Միջոցառման ընթացքում

ներկաներից 1-ը հարց տվեց , թե՞ չի փոշմանել, որ Հայաստանից հեռացել եվ աշխատում է Ռուսաստանում։ Երկար մտածեց , հետո պատասխանեց , թե , երբ տեսնում եմ , ինչպես ապրում իմ հասկակակից արտիստները Հայաստանում , ինչպես են նրանց վերաբերվում , չի փոշմանում։ Հայաստանից չարթագաղ թած և այստեղ աշխատող , արարող եվ ոչ մի

արվեստագետ , մտավորական գնահատված չէ ըստ արժանավույն, ոչ հանրության , ոչ պետության կողմից։ Երբեմն մամուլով տեղեկանում ես , թե քաղաքապետարանը , կամ կառավարությունը այս , կամ այն արդեն պատկառելի տարիք ունեցող մտավորականին պարգևատրեց ինչ , որ հուշամեդալներով , կամ պատվոգրերով։ Ի՞սկ հնարավոր չէր այդ նույն մարդկանց մեծարել , երբ դրա կարիքը իրոք ունեն , երբ

երիտասարդ են, էներգիայով լի։ Չե՞ք կարծում , որ 80-90 ամյա մարդը մեղմ ասած թքած ունի ձեր ձևական պատվոգրերի վրա։ Չնայած ես ինքս դեմ եմ սովիտից մնացած պատվոգրեր ու կոչումներ բաժանելու արատավոր երևույթին։ Բայց երկիրը գոնե պարտավոր է հոգ տանել իր մտավորականության մասին։ Հակառակ պարագայում մենք միշտ ունենալու ենք էն , ինչ ունենք։ Հեղինակազրկելով , ոչն չшցնելով մտավորականությանը

հանրությունը առանց հասկանալու ոչն չшցնում է իր բնական իմունիտետը։ Եթե հանրությունը չի պաշտ պանում իր մտավորականությանը , ապա դրանից միշտ օգտվում են պատեհապաշտները։ Իրականում շատ բան կա ասելու , բայց կսահմանափակվեմ էսքանով։ Գնա մե ռի , արի սիրեմ արտահայտությունը վերը ասվածի լավագույն ապացույցն է։ Սա ենք մենք ‘ ցш վոք։