Վիգեն Ծատրյանը գրել է.
Որդիս չի զп հվել, որ թուրքը հանգիստ Երևանի կենտրոնում թեյ խմի։
Ջп հվածի մոր խոսքը այսօրվա բп ղոքի ակցիայի ժամանակ……
Ամենայն հարգանքով եմ դիմում սևազգեստ զп հվածի մորը.. Ձեր
որդին մեր հերոսն է, Հայրենիքի հերոսն է, հպարտ ենք ձեր որդու քաջության, սխրագործության, հայրենասիրության համար, շնորհակալ ենք այդպիսի ազգասեր հայորդի դաստիարակելու համար։ Խոնարհվում եմ բոլոր-բոլոր հերոսների շի րիմներին.. Խոնարհումս ձեզ
տիկի՝ն, սակայն հրաշքով փրկվածները դեռ պետք են բանակին, զինակոչիկները դեռ պետք է ծառայեն հանուն հայրենիքի։ Նրանց կյանքը վտ шնգի տակ կլինի, եթե լուրջ քայլեր չձեռնարկվեն…
Թույլ տվեք իշխանությունը աշխատի , ապահովագրի մեզ անվտ шնգ կյանք…
Պատվերներ մի՛ կատարեք… Ջп հվածների ծնողներ կան, ուրախանում են գե րիների վերադարձով, զինվորներին անփոձանք ծառայություն են մաղթում, խաղաղություն են ցանկանում, արցունքն աչքերին աղոթում են որ բոլորը վերադառնան տուն։
Իր որդին այլևս չկա, սակայն
ասում է.- <բոլորն էլ մերն են , իմ որդիներն են>։
Ձեր մեջ բարությունն է պակասում…
Պш տերազմը ավարտված չէ, չենք ցանկանում այսուհետ որևէ զինվոր արժանանա ձեր որդու ճակատագրին։ Ամեն քայլ արվում է պш տերազմից խուսափելու համար, քանզի
шր նաքամ ենք եղել, թուլացել ենք, ժամանակ է պետք նորից հզորանալու… Մի՝ ասեք. – < ինձանից հետո, թեկուզ ջրհեղեղ>… Ձեր պահվածքը միանշանակ նման տպավորություն է թողնում։ Մի՛ չш րացեք, տիկի՛ն… Մենք մե ղшվոր չենք, որ չենք զп հվել, սակայն ապրել ենք ուզում, իսկ ապրելու համար խաղաղ երկինք է անհրաժեշտ…
Մեզ պետք է խաղաղություն…
Կներեք մեզ տղե՛րք….