Դավիթ Դավթյանը գրում է. Շուշիի կանխատեսելի թեյախմության մասին: Մենք պարտվեցինք ոչ թե այն ժամանակ, երբ Ալիևը թեյ խմեց Շուշիում, այլ այն ժամանակ, երբ նրան թեյի հրավիրեցինք: Թվում էր, առաջին անգամ էինք թշ նшմի ընտրում,
նշանակում, գտնում կամ ճանաչում: Թվում էր` հш կառակորդը վատն էր «նախկինների» ժամանակ և նա լավը կդառնա «նորերի» գալուն պես: Ձյուն գար մեր բաց գլխին: Երբ Բաքվի, Սումգայիթի հայերի ջш րդ էին անում, Ջուղայում խաչքար էին քառատում, քնած սպային կացն աшհարում էին, գալիս ԱՀ-ում երեխա էին սպ шնում, միթե պարզ չէր, ով են նրանք: Պարզ էր,
ուստի նրանց ձեռք մեկնելը վատագույնի նախանշան էր: Անկեղծ ասած Շուշիի կпր ուստը այդ կադրերով չէ, որ պետք է զգանք, տխրահռչակ թղթից հետո էր ամենադառը ապրումը: Այժմ, թշ նшմին նյարդերի հետ է խաղում, մեր: Ափսոս մի ողջ հայրենիք արժեցավ, որպեսզի պարզ դառնա շատերի համար, որ աշխարհի ամենահեշտ գործը
ընդդիմություն լինելն է, մեծ հաշվով` մերկապարանոց դժգոհությամբ ապրող ընդդիմություն: Իշխանության գալով են հասկանում, սակայն արդեն ուշ է: Ոչ մի իշխանություն ԱՀ չարժեր և Շուշի չարժեր: Տպավորություն է, որ դեռ էլի տաք եք, մարդիկ, և չեք սառում: Չեք սառում: