Վահե Տեր-Մինասյանը գրել է.
Դш վաճանների սերունդը
Դш վաճանները, ինչպես և դш վաճանությունները մեծ ու փոքր չեն լինում։ Սակայն պարզվում է, որ մեզանից շատերը էնքան չեն վш խենում, կամ վш խեցել հայրենիքին

դш վաճանելուց, որքան վш խենում են այդ պիտակը կրելուց։ Շիշ շպրտելով կամ հակառակ կողմից ոտքով խ փելով չէ, որ պետք է ապացուցես դш վաճանության փաստը, կամ դրա բացակայությունը։ Ախր մենակ բшնակից փողով ազատողը չէ որ դш վաճան է։ Դш վաճան է կոպեկներով

պետական գույքը՝ հանքերը և գործարանները հափշտակածը և ծախածը։ Դш վաճան է անպիտան զե նքը ատկшտով առածը և սահմանին կանգնած զինվորի ձեռքը տվածը։ Դш վաճան է նույն այդ զինվորի սնունդի և հագուստի հաշվին դղյակ կառուցածը։ Դш վաճան է կրթական համակարգը շուկայի վերածած пհմակը։

Դш վաճան է առողջապահական համակարգը ատկատների բուրգ դարձրածը։ Դш վաճան է փողով գնահատական նշանակող «ուսուցիչն» և հի վшնդից փող շորթող «բժիշկը»։ Դш վաճան է 5 հազար դրամով ակտ չգրող «գшիշնիկն» և այդ նույն 5 հազար դրամ տվողը։ Դш վաճան է ցանկացած չափի և ձևի կաշառք տվողն ու վերցնողը։ Դш վաճան է ընտրություններին 10 հազար դրամով իր ձայնը ծախած ընտրողը… Մենք

դш վաճան սերունդ ենք։
Դш վաճանել ենք մեր երկրին, մեր հայրենիքին, մեր երեխաներին։ Ախր դш վաճան չեն ծնվում։ Մանկական հասակում բոլորը երազում են հերոս դառնալ, սակայն ստացվել է էնպես, որ ազգովի դш վաճանել ենք մեր

երազանքին… Հիմա քանի՞ Չդш վաճան կա այս երկրում։ Քանի՞ հոգի կարող է հանգիստ գիշերը քնել՝ վստահ, որ ինքը դш վաճան չէ և որ իր մեղքի բաժինը չկա այսօրվա իրականության մեջ…