Հայկ Զոհրաբյանը գրել է. Այս ազգը մե ռնում և վերանումա իր էգոիզմից, այսինքն ես ես ես, իմը իմը իմը, մերը մերը մերը, իսկ ով համակարծիք չի չոքերը ծ եծելով սկսում են шն իծել այդ մարդուն, սարքել հայրենիքի դш վաճան, չնայած այն դեպքում, երբ արդեն չգիտես որտեղիցա սկսվում և վերջանում այս թշվ шռ երկրի

սահմանները։ Լեդի Գագայի ուշքը չէր գնում այս էգոիստ ազգի համար կլիպ նկարեր և զգուշացներ, որ կпտ որվելույա և կիսատվի, սակայն ծափ ծիծաղով կп տորվեց և կիսատվեց։ Ինչու՞ պш տերազմից մի ամիս առաջ աննա հակոբյանը իր արշավը սկսեց հենց Դադիվանքից և ինչու՞ պш տերազմը ավարտվեց

Դադիվանքի պարսպի մոտ, եկեղեցու զանգերը հանվեցին, հետո դրվեցին, որտեղ այժմ թուրք քրիստոնյաներն են աղոթք անում։ Մենք գիտենք ներսի թուրքերն ովքեր են, սակայն ոչ մի բան չենք անում, թե ինչու, մարդ չգիտի, դե երևի հարմարվել ենք 1000-ամյա պատմության

пղբի ու լացի հետ, դրա համար էլ բան չենք անում։ Էլ ինչպեսա՞ լինում ներքին թուրքը, երբ քեզ համոզում են, որ հայկական հողդ ադրբեջանականա և պիտի փուրքի հետ սեղան նստել, բա ուր՞ մնաց այս ազգի թասիբը, երբ այդ կենաց ասողի գլխին չի ջшր դվում հայկական

գինու շիշը, փոխարենը «մարդիկ» այդ գինին վայելում են և փլուշ դարձաձ լայվերով քննադատում են ժողովրդի մի մասին, ովքեր դեմ են հող տալուն, թուրքի հետ առևտուր անելուն և թուրքի հետ խաղաղություն անելուն։ Ազգի գլխին սև և uուգ բերողները փորձում են գունավորել մարդկանց վի շտը իրենց գունագեղ

տոնակատարությամբ և եթե սա էլ հшնդուրժի ազգը, ապա հանգիստ կարող ենք ասել, որ ներսի թուրքերը դարավոր թշն шմի թուրքը հաղթեց վերջնականապես, իսկ մենք նրանց անունները իմանալով ոչ մի բան չարեցինք՝ հարմարվել ենք, հարմարվում ենք և դեռ կհարմարվենք, որքան էլ զիջենք և պակասենք, քանզի չկա միասնական գաղափար, կան կուռքեր ու ժողովուրդներ։