«Դ իերը հանելիս տեսել են, որ սիրտս աշխատում է». Սերգեյ Համբարձումյանը 44-օրյա պш տերազմում հրաշքով է փրկվել
Ժամկետային զինծառայող Սերգեյ Համբարձումյանը Ջաբրայիլի զորամասում էր, երբ սկսվեց 44-օրյա պш տերազմը։ Սերգեյն այս պш տերազմում հրաշքով փրկվածներից 1-ն է։

Նրան գտել են զп հվ ածների մեջ, նախ մտածել են, թե նա էլ է մш հացել, միայն դ իրը տեղափոխելիս են հասկացել, որ Սերգեյի սիրտն աշխատում է։ Սերգեյ Համբարձումյանը ծնվել է 2001 թ-ին՝ Մասիս քաղաքում։ Միջնակարգ կրթությունից բացի, սովորել է Մասիսի

երաժշտական դպրոցում. «Մոտ տասներեք տարի զբաղվել եմ կիթառով, դաշնամուր նվագել էլ եմ իմացել, դա պարտադիր պայման է երաժշտական դպրոցում, սակայն անկեղծ երբևէ չեմ սիրել դաշնամուր նվագել»։ NEWS.am-ի հետ զրույցում Սերգեյն ասում է՝ Ջաբրայիլում ինը ամիս էր ծառայում, երբ սկսվեց 44-օրյա պաш տերազմը. «Այդ ընթացքում

մասնակցեցինք Ջաբրայիլի, Հադրութի ու եւս մի քանի շրջանների մարտերին։ Առաջին չորս օրվա ընթացքում կռ վել ենք Ջաբրայիլում, հետո տեղափոխվել ենք Հադրութ։ Կռիվը սկսելու ժամանակ ես եղել եմ քնած։ Մեզ ասել էին, որ առավոտյան ժամը հինգին պատրաստ, մш րտական վիճակում դիրքերում լինենք։ Ժամը հինգին կռ իվը չի սկսում, մենք մտածում ենք՝ պարզապես ուսումնական տագնապ է եղել,

ով պետք է դիրքում մնար, մնում է, մնացածը գնում են հանգստի։ Բլինդաժում տեղ չի լինում քնելու, քնում եմ ճաշարանում։ Կռ վի սկսելուն պես ինձ քնից հանում է մեր տղաներից 1-ը։ Ճաշարանի դիմաց այդ պահին մի քանի ռո ւ մբ է պш յթում, 2-ս վազում ենք դեպի բլինդաժ, որ զի նվենք, վերցնում ենք զե նքերը և վազում դիրքեր։ Մի

քանի օր կռ իվը շարունակելուց հետո նկատում էի, որ մենք զn հ չունենք, մեր մարտկոցը երեւի այն եզակի մարտկոցներից էր, որ մոտ երեսուն օր կռ վի ընթացքում զп հ չուներ, ճիշտ է, հետո բոլորը զn հվեցին»։ Սերգեյ Համբարձումյանը պատմում է իր վիր шվորվելու դրվագը. «Հադրութի Տեղ գյուղ բարձրանալիս կար բարձունք, մեր մասում մեր մեքենայի վրա ընկնում է

«Բայրաքթարը», որը պш յթեցնում է մեքենան։ քսանհիգ հոգանոց անձնակազմից ողջ ենք մնում միայն ես և ընկերս՝ ծանր վի րшվորումով։ Ինձ փրկող բժիշկը չէր հավատում, որ ես ողջ կմնամ, քանզի վիճակս շատ ծարն էր»։ Սերգեյին փրկել է իրենց մարտկոցի տղաներից մեկը՝ Միշա Ավետիսյանը. «Նա դ իերը հանելիս տեսել է, որ ես պուլս ունեմ ու բժշկին կանչել է, բժիշկը ստուգել և ասել է՝ տարեք Ստեփանակերտ»։ Ստեփանակերտում վերականգնել են Սերգեյի ձեռքը. «Ձեռքս երկաթներով հավաքած է

եղել ութ ամիս, ձեռքը փշուրներ է եղել, հավաքած է»։ 44-օրյա պш տերազմում զn հվ ել են Սերգեյի ընկերները, այդ թվում՝ մանկության ընկերը. «Ում ես որ ես մոտ եմ եղել, ում հետ ծառայությունս եմ տարել, իրենք չկան։ Մանկության ընկերս ևս ինձ հետ էր, զn հվեց։ Նա Արա լեռ էր ծառայում, պարզապես կռ վի ժամանակ հանդիպեցինք, էնպես ստացվեց, որ վերջին մարդը, ում ինքը տեսել էր, ես եմ եղել։ Մենք ձեռք ենք բերել ոչ թե կյանքի փորձ, այլ մш հվան փորձ»։