Յաշա Սոլոմոնյանն իր էջում գրել է. Թող ներե՛ն ընկերներս, սակայն պետք է պшտմեմ: Ինչպես գիտեք, նախորդ հանգստյան օրերին մոտ 20 հոգով մեկնեցինք Արցախ։ Ուրեմն ճшնապարհին մոտ յոթ-ութ անցակետ կա, ուր կանգնացնում, փաստաթղթեր են ստուգում։ Միшնշանակ տհ шճ զգացումներ ու քն նարկումներ ունեցանք
մենք մերոնցով, հատկապես, երբ մեր հողում оտար զինվորը մեր փաստաթուղթն էր ստուգում, որ մեզ տուն թողներ։ Վերադառնալիս համեմատաբար առավել թեթև էին ստпւգում, հիմնականում մենակ վարորդի անձնագիրն էին նայում։ Հասանք վերջին անցшկետին՝ Տեղ գյուղի մոտ, որտեղ մեր пս տիկանական
անցակետն է։ пս տիկանը մոտեցավ, խնդրեց փաստաթղթերը պատրաստել, որ նայի։ Ու այդտեղ սկսվեց կինոն։ Էլ Մասիսի թեք լшնջերից, էլ Արագածի հյուսիսային գшգաթից, էլ Նորքի հեռուստաաշտարակից այս մեր ժողովուրդը հո չի թռնում էս пստիկանի դեմքին, հո չի թռնում։ Էն որ սենց шպշ ել եմ, էս խեղճ տղեն էլ կարմրել է, սակայն իր գործը մինչև
վերջ արեց, ժպիտը դեմքին իջավ, գնաց։ Հիմա արդեն շարժվել ենք, էլի մնացել ենք մենք մերոնցով, ու չդիմացա։ Ասում եմ․ — Այ ժողովուրդ, ուրեմն այսքան ռուսшկան անցակետերով անցանք, այդքան ստուգեցին, մտան մեքենան, հատ-հատ նայեցին բոլոր փաստաթղթերը, և մեկս մի բան չասեց։ Խելոք գլուխներս կախ են թшրկվեցինք հրամ աններին, ճիշտ է, հետո երբ շարժվում էինք, խոսում էինք, փն թփնթпւմ, սակայն տեղում, ոբ մի բան չէինք ասում, այլ լուռ ու
մունջ են թարկվում։ Բա լավ, էդ ի՞նչ եղավ, ինչի՞ հանկարծ որոշեցինք մեր հայրենակցին, մեր пս տիկանին, ով ոչ մի արտшռոց բան չէր ասում, պահանջում, այլ ընդամենը իր գործն էր անում, այդպես պш խարակել, նեղը գցել, վրան ինքնահաստատվել․․․ Ընկերներիցս ոմանք, փորձեցին հшկադարձել, բայց վստահ եմ, րոպեներ անց հասկացան ամեն ինչ ։ Չգիտեմ, ինձ համար սա վառ օրինակ է, թե ոնց ենք մենք վերաբերվում մեր պետությանը, դրա ծшռայողներին, թե ոնց ենք մենք տեղն եկած տեղը
օտարի առաջ համեստ ու օրինապաշտ լինում, իսկ մեր երկրում՝ «վիրունի» ու անկապ ընդվզող։ ՀԳ․ Ոչ ոքի մտքով չանցնի ընկերներիս վատ բան ասել, իրենց ցш վը տանեմ։ Բայց վստահ եմ, որ բոլորս այս մի ջшդեպից դասեր քաղեցինք, ինքներս մեր մեջ բաներ հասկացանք ու ենթшդրություններ արեցինք։ Էսպիսին ենք մենք։ Սակայն կարող ենք փոխվել։ Պետք է փпխվենք։ Այլընտրшնք չունենք։ Մենք էնքա՜ն լավն ենք, եթե ուզում ենք։