Էրիկ Մկրտչյանը գրում է. Նիկոլը ափսոսա էս ժողովրդին: Մենք արժանի ենք սերժին եւ քոչին, կամ էլ դրանց թուլեքին` միշիկների, դոդերի ու դաշտանակների տեսքով: Էս ազգը սովորա, որ իրեն լույսը բացվելուն պես եզի պես բանեցնեն
ու ոչ մեկը խոսելու իրավունք չունենա: Անլեզու հայվանի պես 5 տարին մեկ գնա իրա 5-10 հազար դրամ ողորմությունը վերցնի ու չա.. ախի նման ապրի: Էս ազգը սովորա գլուխ կախի օտարի առաջ: Էս ազգի համար
հայոց լեզուն նախնադարյանա, իսկ ռուսերենը պրիստիժ: Այս ժողովուրդը սովորա, որ իրա ղեկավարին ատի, սակայն օտարի ցարին մեծարի: Էս ժողովուրդը սովորա իր իսկ դրոշը վիր ավորողին անտեսի, ռուսի դրոշը
վիրա վորողին հայհոյի: Այն ազգը, որը տեր է փնտրում, դատապ արտված է հավերժ ստրուկի կարգավիճակին: Մենք ազգ չենք, մենք ամբոխ ենք: Նույնիսկ հինգ հազար տարին բավական չեղավ, որ մենք ամբոխից վերածվենք ազգի: Յախք արա, յախք