Սիրուշո Գասպարյանը գրում է. Իսկ հիմա հարց.
Լավ դու… հենց դու, թույլ կտայի՞ր, որ սեպտեմբերի 27-ին Նիկոլը հելներ և ասեր սպասեք, մի խփեք, տալիս ենք, մի կռ վեք, մի պահեք ձեր հայենիքը, տալիս ենք ու վերջ, մեզ ոչ մի զո հ պետք չի։ Դու կհամաձայնվեի՞ր,

դու կասեիր լա՞վ հանձնի, էլ չգանք մեր հողը պաշտպանելու, էլ չտա՞նք կյանքի ու մш հվան կռ իվ հանուն մեր հողի։ Ի՞նչ եք խոսում, դուք ադեկվատ ե՞ք: Մարդը մինչև վերջ հույս ա ունեցել, լավ իրա անձին թողնենք մի կողմ, ամեն մեկս էլ մեր մեջ վստահ ենք եղել, որ մեր ուժով և միասնականությամբ հաղթելու ենք,

ամեն մեկս հասկանում ենք, որ իրանց 1000 զինվորը, մեր 100-ի դեմ ա կռ վելու, բայց միևնույնն ա սш տկելու ա։ Մեր հզոր Բանակը միևնույնն ա հաղթած ա, մենք Բանակին էինք վստահում չէ՞ Իսկ ինչ վերաբերվում ա ներքին թուրքերին, ներսի ազգադшվ լր բի վաստակներին, անկեղծ էս պահին ամոթս

իրանց հետ կապված ա առավել շատ, քան որոշման… Անկեղծ ավելի վատ եմ զգում էս խայտառակության համար, քան այս գիտակցված փոխզիջումների…
Կուզեի՞ք մինչև վերջին զինվորը ու հայը
Չէիք ուզի չէ՞: Դե սուս մնացեք և սպասեք հետագա զարգացումներին… Ցш վը բոլորինս ա…