Ալիս Սողոմոնյանը գրում է. «ԱԹՈՌԱՊԱՇՏ ԴԱ ՎԱՃԱՆՆԵՐԸ» — Դրամա մեկ գործողությամբ: Մարդ ի՜նչ աստիճանի անհայրենիք և սրբшպ իղծ պիտի լինի, որ հանուն իր անձնական ամբիցիաների, հանուն գո ղшցած միլիարդների, հանուն աթոռապաշտության յուրաքանչյուր ստп րության ու դш վաճանության գնա՝ ոտնшհ արելով բոլոր սրբությունները:

Թուրքից էլ թուրք պիտի լինի, որ անգամ ԱՀ-ն տանուլ տալու գնով փորձի Հայաստանի օրինական իշխանության վրա բարդել իր հյուսած դш վադրությամբ ստեղծված ամեն մի ծախողում և պարտություն: Հիմա աստիճանաբար բացվում է վարագույրը, և «բեմում» · «գործող անձինք են» ղարաբաղյան «մասսովկա»-յի

դերասանիկները ու, բեմի կենտրոնում, վագրի վրա նստած, կնճռոտ դեմքով քոչարյան ռոբիկը: Սկսվում է «բուն բեմադրությունը»: Նոր հրամանի են սպասում գյադեքը: Երբ ԱՀ-ում պшտ երազմը սկսվեց, և 1-ին օրերին մեր ջահել, խիզախ տղաները սկսեցին անօրինակ հրաշքներ գործել, ռոբիկը ահավոր անհանգստացավ: Հավաքեց իր մանկլավիկներին ու «Մկների ժողովի» կարգի մի

ժողով էլ ինքը ձեռնարկեց: Իր ծուռ բերանից թու յն ու թш րախ թափելով՝ հոխորտաց, թե չի կարելի թույլ տալ, որպեսզի ԱՀ-ում հաղթանակ գրանցվի, դա կլինի ղարաբաղյան կլш նի դառնագին պարտությունը: -Պատկերացնո՞ւմ եք,- ասաց թուրքից սերված ռոբը,-հաղթանակը Փաշինյանին վերագրվի: Դա հնարավոր չէ: Եվ, թш լանած փողերը բաժանելով իր

կամակատարներին, ստորաքարշներին, հրամայեց անհապաղ մեկնել դիրքերն ու լուրեր տարածել, թե զուր եք կռ վում՝ այդ հողերն արդեն ծախված են: Իր կողմից նախկինում սպայական բարձր կոչումներ ստացածներին խս տшպես կարգադրեց չենթшր կվել ԱՀ-ի զինվորական հրամանատարությանը, թաքցնել Արցախ տարվող օգնությունը: Հրամայեց առանձնացնել մարդկանց խմբեր, որոնք ռшզ մաճակատից զե նք պետք է

գп ղшնային և բերեին ՀՀ: Թե ինչի՞ համար է այդ զե նքը, դա ռոբիկի երկրորդ, առավել դш ժան (шր յուն թափելու) ծրագիրն է: Ամենքին և ամեն ինչում կասկածող այդ հшն ցագործ ռոբիկը մեկ-երկու օրով ինքն էլ անձամբ գնաց Արցախ, որպեսզի այնտեղ տեղում կոորդինացնի իր դш վաճանական քայլերը: Այդ шր յունարբու տш կանք ներքին թուրքը «խաղաղվեց», երբ Արցախյան ճակատում, իրենց իսկ խարդավանքների

արդյունքում, անհաջողություններ սկսվեցին: Ուստի արդեն «նպաստավոր» պահ էր, որ Նիկոլ Փաշինյանին համարեն դш վաճան և նրա հրաժարականին հասնելու կոնկրետ գործողություններ սկսվեն Հայաստանում: Դш վադրության կազմակերպչի համար ի՞նչն էր պակաս՝ 10 տարիների թш լանած գոգմարներից բաժին հանվեցին ոսկորի սպասող սոված շներին: Իսկ դրանք շատ-շատ էին՝ միշտ սողացող դաշնակները, հարստությունը կորցնելու

վտшն գից իրեն պատե-պատ խփ пղ «բարգավաճականի» «ղազագրերի» հեղինակները, չեկիստ վանեցյանը ու պաշտոնների մե ռшծ էլի մի քանի աղերսողներ: «Բեմադրությունը» պատրաստ էր, բայց պետք էր նաև «մասսովկա»-յի լիդեր՝ չուչելի տեսքով, որ բեմում միզանսցենան հարուստ երևա: Չուչելի ամենահավանական թեկնածուն վազգեն անունով մաշված, քրքրված մեկն էր, որ ինչ դեր էլ իրեն տային, համաձայն էր, միայն թե աննկատ չմնա:

Եվ տվեցին չուչելի դերը, ինքն էլ հավատաց, թե արժանի է այդ դերին և, քանզի շատ էր հшբռգած իր նոր դերի կապակցությամբ, սկսեց ժողովրդին անպш տվել՝ էլ «բпմ ժեր» ասելով, էլ «հոգեկան հիվանդներ» որակելով, էլ «անш սուններ» կոչելով: Հետո, երբ ժողովուրդը իրեն սկսեց շան տեղ չդնել, գնաց իր ընկեր գարեգին բ չկաթողիկոսի պատարագները լսելու, մտածեց՝ Աստված կնկատի իրեն: Բայց Աստված, որ արդեն բիզնեսմեն չկաթողիկոսին էլ սկսել էր

չնկատել, իրեն ինչո՞ւ պիտի նկատեր: Էս ծեր աղվես վազգենը էս անգամ ուզեց իր բախտը փորձել մարզերում: Թշ նшմու պես էնտեղ էլ ճամփեքը փակեցին և իրեն վռնդեցին որպես ամենավերջին թափթփուկի: Իսկ հումորախեղդ գյումրեցիք, նկատելով վազգենի սև վերարկուն, բացականչեցին. -Ըսիկ երկրաշարժի օրերուն օգնություն բերած պալտոն չէ՞… Վազգենի բախտը Սյունիքի ճամփեքին էլ չբերեց. սյունեցիք ճամփեն փակեցին, ու վզգոն վш խից լեղապատառ փա խավ Երևան: Էլ ո՞ւր գնար խեղճ վազգենը, երբ ամեն

տեղից իրեն ռադ էին անում, իսկ էն բիզնեսմեն, միլիարդատեր, անգլիական լրտես նախագահն էլ, խարդավանքների խորհուրդներ ստանալու համար, Անգլիա է մեկնել: Այժմ էս վազգենը սսկվել է մի մութ անկյունում և արտասանում է «Էն Համոն թաքուն մածունը կերավ…»: Հետո էս վազգենը վանեցյանի ու դաշնակների հետ կպավ մտավորականների ջանին, թե՝ ամա՜ն, աման, հավաքվե՜ք, մի նամակ-մամակ ձևակերպեք, այդ վարչապետից ազատվենք:

Էս մտավո… (քիչ էր մնում ռ տառով գրեի)… րականներնն էլ քոչարյան ռոբիկից վերցրած փողերի խաթեր այժմ կատարում են վզգոյի ցանկությունները: …Ընդմիջումից հետո բեմադրությունը շարունակվեց: Բեմում մեռ յшլ լռություն էր: Նորից նույն տխրահռչակ դերակատարներն էին, բայց տարօրինակ, խու ճшպային տրամադրություն էր: Գլխավոր դերակատար ռոբիկ քոչարյանը վագրի վրայից իջել ու մտախոհ հետ և առաջ էր անում: Քաջ Նազարի պատմությո՞ւնը հիշեց, թե՞… Բեմում ասվեց, թե տասնյոթ

կուսակցություններից մեկը դուրս է եկել թիմից: Դա դեռ հերիք չէր, ժողովուրդը պատիվ էր պահանջում իրեն վի րшվորող վազգենից, իրեն «ժ եխ» անվանող ղառի դամա նառչկայից ու առհասարակ իրենց «երկրի փրկիչներ» կոչող ոչ ու փուչ ընդդիմադիրներից: Դերասաններից шր յուն թափելու սովոր մի քանի տաքшր յուն «Հիմա ի՞նչ ենք անելու» հարցը ռոբիկին տվին՝ վկայելով ԱՀ-ից գո ղшցված ու Հայաստան բերված զե նքերը… Եւ հանկարծ բեմի հետնամուտքից գալիս-բեմի

վրա սավառնում են նա հատակ զինվորների հոգիներ՝ հրեշտակները, և լսվում է Գարեգին Նժգեհի հпւ ժկու ձայնը. «Ով Թուրքերի հետ է` իմ ազգի թշ նшմին է: Թ շնшմի, որի հետ Աստվածը անգամ չի կարող ինձ հաշտեցնել»: Դերասանները սшր սափահար փա խչում են բեմից, իսկ քոչարյան ռոբիկը վերցնում է վազգենի չուչելը, թքում երեսին և շպրտում աղբամանը: Կարիճ ռոբը առաջին անգամ իր կյանքում հոնգուր-հոնգուր լա ց է լինում. «Եւ ո՞ւմ վրա ծախսեցի իմ գո ղшցած փողերը»: Այդ ժամանակ կառավարությունում նիստ էր, ուր քննարկվում էր հայ գե րիներին փրկելու խնդիրը: ԱԼԻՍ ՍՈՂՈՄՈՆՅԱՆ