Տիգրան Սիմոնյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. Ալլա Լևոնյանն ողջ աշխարհին ասաց, որ ինչ կլիներ հայ երգարվեստի վիճակը, եթե ինքը, Նունե Եսայանը ու Շուշան Պետրոսյանը չլինեին։ Առհասարակ կա այսպիսի արտահայտություն՝ նա սրի կա է, բայց նաև նա մեր սրի կան է, այսինքն , անձ և այդ անձին

դու թերևս կարող ես չսիրել , սակայն չգնահատել տվյալ մարդու տաղանդը , առնվազն սրի կա պետք է լինել ։ Ինձ համար նման մարդկանց շարքին են դասվում Հայկոն, Ավետ Բարսեղյանը , ռեժիսոր Հրաչ Քեշիշյանը և երգահան Արթուր Գրիգորյանը ։ Սրանցից ամեն մեկն առանձին ֊ առանձին վերցրած, չեմ կարողանում

տանել, ինչու , չեմ կարող ասել , երբ սրանցից ինչ֊որ մեկը հայտնվում է էկրանի վրա , ապա ես փակում եմ աչքերս , որ չտեսնեմ , սակայն չեմ կարող չլսել Ավետ Բարսեղյանի կիրթ և գեղեցիկ , մաքուր հայերենով շարադրված անչափ գրագետ խոսքն ու նրա նույնչափ գեղեցիկ ստեղծագործությունները ։ Հայկոյի , Խաչագողի Հիշատակարանը

ֆիլմի համար ստեղծված երաժշտությունը, պատրաստ եմ լսել անվերջ, մի քանի անգամ ։ Նույնը Արթուր Գրիգորյանը և Հրաչ Քեշիշյանը ։ Այս տաղանդները ինձ համար սրի կաներ են , բայց մեր սրի կաներն են ։ Իսկ ով ես դու Ալլա Լևոնյան, ովքեր են

Շուշան Պետրոսյանը և Նունե Եսայանը ։ Դուք էլ եք սրի կш , բայց մերը չեք , չգիտեմ ումն եք , սակայն հաստատ մերը չեք ։ Նրանք տաղանդներ են , իսկ դուք միայն Քաջ Նազարի որդիներն եք ։ Եթե տարիներով չերևաք , ոչ ոք չի հիշի , որ նման մարդիկ եղել են,

բայց ես չեմ կարող յոլա գնալ առանց Արթուր Գրիգորյանի կամ Ավետ Բարսեղյանի երգերի, կամ Հրաչ Քեշիշյանի ֆիլմերի ։ Գովազդը հիանալի բան է, բայց ինքնագովազդը և ինքնաս պանությունը գրեթե չեն տարբերվում իրարից։ Դա պարզապես ծիծաղելի է։