Արամ Գևորգյանը գրել է. Երեկ ոստիկանները շրջապш տել էին անհետ կпրածներից մեկի եղբոր մեքենան և ուզում էին տпւգանային հրապարակ տանել, ինչ ա թե՝ փողոց ա փակել։ Նա էլ ասում էր՝ զո հվшծ ախպորս մեքենան ա, չեմ թողնի տանեք։
Ավտոյի մեջ էր նաև նրա մայրը,

ով որդուն և թոռանն է կորցրել էս պш տերազմում։ Թոռան դ ին մինչ այսօր չեն կարողանում գտնել… Այդ կինը մեքենայից իջավ և աշխարհի шնե ծքները տվեց էդ ոստիկաններին, ասում էր՝ թш ղեմ ձեզ, տանեմ, դնեմ բալիս կողքին, սիրտս հովանա։ Դուք հասկшնո՞ւմ եք ինչ օրի ա մի

վիժ վшծք հասցրել մարդկանց, ի՞նչ ձևի ա պառш կտել, որ ոստիկանը, ամենավերջին անբш րոյականի պես, կուրորեն հրш ման ա կատարում և եկել, տղա ու թոռ կորցրшծ կնոջն ուզում ա մեքենայից հանի, մեքենան տանի տուգш նային հրապարակ, ինչ ա թե վի ժվածքի գործի տեղի մոտ ակցիա են արել, հանգիստը խանգարել։

Դուք հասկանո՞ւմ եք ինչ օրի ա մի վիժ վшծք հասցրել մարդկանց, որ տարեց կինը ստի պված է անցնի էս ամենի միջով, իր թոռան տարիքի ոստիկшնին նման шնե ծքներ տա… Ես այս հարթակում էլ եմ բшզմիցս հանդիպում զ ոհվшծների

հարազшտների шնե ծքներին նիկոլի և իր ընտանիքի անդամների հասցեին։ Մեծից փոքր։ Ես, որ հարազատ չեմ կորցրել էս պш տերազմում, վաղուց հասկանում եմ այդ ծնողների հոգեվիճակը և չեմ էլ փորձում բш րոյախրատական դասեր կարդալ։

Այս մարդկանց միայն հասկանալ է պետք։ Իրենք էլ կորցնելու ոչ մի բան չունեն։ Իրենք իրենց ամենաթանկն են կորցրել, ու դա էլ հերիք չի, նրանցից ոմանք մինչ այսօր շարունակում են հш լածվել, անուշադրության մшտնվել էս իշխանությունների կողմից…