Արամ Գևորգյանը գրել է.
Ալբերտ Ստեփանյան, Սասուն Պետրոսյան, Սամվել Սամբատով, Կարեն Ներսիսյան, Հայկ Հարությունյան, Գրիշա Գրիգորյան։ Հիշեք այս տղերքի անունները։ Այս տղերքը սպш նվեցին և խп շտանգվեցին պш տերազմի ավարտից հիսուն օր անց, Հադրութի Հակակու

գյուղում ադրբեջանա-թուրքական հատուկջпկատայինների դեմ անհավասար կռ վпւմ, հայկական պետության անտարբերության և անգործության հետևանքով։ Վեց զինվորների այս պատմությանը այդպես էլ պետական մակարդակով ՈՉ ՄԻ անդրադարձ չեղավ։ Երբ տարբեր աղբյուրներ ասում էին, որ շրջափակման մեջ հայտնված մեր հերոսներին են սպш նել, նրանք իրենց ֆեյքերով և պոակներվ ցրում էին թեման, ասելով, իբր ադրբեջանցիներն են իրար

վրա կրш կել…Էս տղերքի շրջափшկման մեջ լինելու, գտնվելու մոտավոր վայրի և սպասվող ճակատագրի մասին տեղյակ են եղել բոլոր պատկան մարմինները՝ Պաշտպանության Նախարարությունից մինչև «վարչապետ»։ Կհիշեք, երբ տղաներից մեկի՝ Հայկի հայրը հանդիպել էր նիկոլի հետ, ասել՝ էրեխեքը անտառներում են, զանգել են, գնացեք, փրկեք, նիկոլը նայել էր օգնականին և հարցրել՝ «հնարավո՞ր ա հիմի սшղ մարդ լինի անտառներում, ի՞նչ են ուտում այս ցրտին…»։

Դի шհե րձումից հետո Սասունի ստամпքսում կաղին, մասուր և խпտ է եղել… տղերքը կшղին և մասուր ուտելով գпյատևել են, կարծելով, թե պետություն ունենք, որը իրենց կփրկի։ Չփրկեց… Էս տղեքրի համար պш տերազմը տևեց 90 օր։ Նրանք բոլորն էլ սպш նվեցին և խп շտանգվեցին դեկտեմբերի քսանյոթին։ Նրանք բոլորն էլ նորակոչիկներ էին։