Սպարտակ Ասոյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. Տեսագրություն եմ դիտում Բաղրամյան պողոտայից։ Մանղալ, վրան տժ տժացող շամփուր, ծուխ, աղ մուկ․․․Հեռվից էլ երաժշտության ձայներ են գալիս։ Մյուս կողմից էլ մեկի անդուր երգն է։ Հաղթանակած պետության ժողովուրդը,
երևի, ռիսկի չէր գնա նման բան անելու։ Նախ, այն բանի համար, որ քաղաքակրթությունից հեռու բան է, երկրորդ՝ եթե անում ես, ապա թույլ պետք է տաս ուրիշները ԾԱՌԵՐԻՑ ԻՋՆԵՆ, ՆՈՐ ԴՈՒ ԲԱՐՁՐԱՆԱՍ ՆՐԱՆՑ ՏԵՂԸ։ Ղարաբաղցի որոշ քեֆչիներ Լրագրողի հարցերին
պատասխանում են մանղալը շրջապատած։ Կարծես ԱՀ հողերը հանձնված չեն թշ նшմուն , և տնգոզ տրամադրությամբ ասում են՝ եկել ենք ԼՂ-ից, եկել ենք, որ իշխանությունը հետ տանք ժողովրդին։ Մի քանի անգամ էլ զկրտում է․․․ Նայում եմ ու խորը ց шվ ապրում։ Համարյա լш ցս գալիս է։ 5 հազար նա հատակվածներն ու նույնքան էլ հшշ մանդամ երիտասարդները, գե րիները
ու անհետ կորածները, նրանց մայրերը ու հարազատները շարվում են աչքերիս ատջև։ Ակամա հարց եմ տալիս ինքս ինձ՝ իսկապե՞ս արդեն մեր ծառ բարձրանալու պահն է։ Հարցս հավանաբար բարձր էր ստացվել, Տարեց մարդը ավելացրեց՝ դե ասա, Ալիևը ինչպե՞ս մատ թափտալով չխոսի մեզ հետ․․․