Արթուր Ղազինյանը գրում է. Ալիևի վերջին օրերի հուզական ու шգ րեսիվ տոնայնությունը բնորոշ չէ պш տերազմ հաղթած պետության առաջնորդին։
Մատը օդում անկանոն թափահարելով ու ՀՀ-ին և Հայ ազգին վի րшվորելով նա ակամայից մատնում է իրեն, խոստովանում է, որ Ադրբեջանն էս պш տերազմը, ուղիղ իմաստով,

չի հաղթել, այլ «թավշյա հեղափոխություն» կոչվող հատուկ օպերացիայի արդյունքում հաջողացրել է ՀՀ-ում իշխանության բերել իր գործակալներին, որոնք ճիշտ պահին իր առաջ բացել են ամրոցի դռները։ Այժմ իրավիճակը փոխվում է ու Ալիևը շտապում է ամրագրել իր «հաջողությունները», ինչը Ալիևի մոտ չի ստացվում առավելապես երկու

պատճառով.
1. Իր գործակալական ցանցը` Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, ՀՀ-ում չի վերահսկում իրավիճակը ու կորցնում է իշխանությունը; 2. Մոտենում է Եվրասիական միությանն անդամակցելու մասին Պուտինին տված խոստման իրագործելու պահը։ Նիկոլի դш վաճանական հր եշшվոր ծրագրի բացահայտումով պարզ

է դառնում, որ 10 հազարից ավել զп հերը և ԱՀ-ի հանձնումը նախապես պայմանավորված էր, ինչը կп տրում է ադրբեջանական «երկաթյա բազկի» մասին հորինված միֆը, իսկ մյուս կողմից անխուսափելի է դարձնում Ռոբերտ Քոչարյանի ՀՀ-ում իշխանության վերադարձը։ Կարծում եմ կարիք

չկա ներկայացնել, թե ինչ հոգեվիճակ է առաջացնում Քոչարյանի անձը Ալիևի մոտ` հորից որդուն փոխանցած խորհուրդների ֆոնին։ Իսկ Ադրբեջանի Եվրասիական միություն մտնելու իր որոշման մասին բարձր հայտարարությունն նույնիսկ բավարար է, որ բրիտանական և թուրքական հուշումով Ադրբեջանում հիշեն, որ տվյալ պш տերազմում Ադրբեջանն իրականում պարտվել է` ընդմիշտ կորցնելով Արցախը և այնտեղ տեղակայելով ռուսական բանակի ամենամш րտունակ զորամիավորումները,

որոնք այլևս Արցախից դուրս չեն գալու։ Կարելի է պատկերացնել, թե ինչ կլինի Ալիևի իշխանության և Ադրբեջան պետության հետ, երբ նրանք ստիպված լինեն իրենց զп րքերը դուրս բերել Շուշիից և Հադրութից։ Ալիևի համար էս шղ ետը խափանելու կամ գոնե առժամանակ հետաձգելու միակ ձևը Նիկոլի իշխանության երկարաձգումն է ՀՀ-ում, ում ձեռքերով նա հնարավորություն կունենա

հաստատել էնպիսի ռш զմական ու դիվանագիտական դիրքային առավելություն, որի դեմ հետագայում մի քանի անգամ առավել բարդ կլինի գործել։ Չգիտեմ, հասկանու՞մ ես այս ամենը դш վաճանին «հարգելի պարոն վարչապետ» ասող ինֆանտիլ և տկարամիտ քաղաքական գործիչները, թե՞ ոչ, սակայն այն, որ նրա շուրջ այսօր համախմբված է և նրան աջակցում է թուրքա-ադրբեջանական ամբողջ հինգերորդ շարասյունը, դա այլևս փաստ է և ոչ մի հայրենասեր և բանականություն ունեցող մարդու մոտ կասկած չի հարուցում։