Հարություն Մկրտչյանը գրել է.
Թե բա երկրի էլիտան հարսանիք էր անում։
Տո այ փնթիներ` Դուք էլիտարիզմից և արիստոկրատիայից նույնքան հեռու եք, որքան արեւի ճառագայթները Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսից։ Ինչպես կարելի է բազմաթիվ այրիացած կանանց, հղիության շրջանում
ամուսիններին կորցրած նորահարսների,որ բացած երեխաների,դեռ կյանք չմտած, ընտանիք չկազմած և սերունդ չթողած տասնութ-քսան տարեկան նш հատակների ֆոնին այդպիսի շուքով որդի ամուսնացնել.որդի,որը մի ժամ չի անցկացրել հայոց բանակի և հայոց հողի պաշտպանական դիրքերում, քանզի օլիգարխ պապան էդ
<<հարցը>> լուծելա։ Ինչպես կարելի է այսքան սեւավորված մայրերի և սգակիր հայրերի,համազգային шղ ետի և դառնության մեջ որիցե մտերմություն և կարեկցանք չզգալ քո հայրենակիցների հանդեպ, ինչպես կարելի է թղթի պես ճմրթել էս մարդկանց վշտի նկատմամբ հարգանքը։ Ոնց կարելի է այդպիսի
<<ճոխություն>> թույլ տալ էսքան աղքատ և էսքան խեղճացած ժողովրդի շրջանում,երբ սա իրենց այսօր ամաչում են տալ նույնիսկ այն անձինք,որոնք իրենց սեփական քրտինքով և արդար ճանապարհով են փողի և հնարավորությունների տիրացել։ Իսկ դուք տիրացել եք տարիներ շարունակ սեփական պետությունը թալանելու, հսկայական հարկեր համազգային բյուջեից թաքցնելու
և լղոզելու,ձեր քաղաքական պապաների հետ կոռուպցիոն մեխանիզմների մշակման, բանակի և երկրի տնտեսության հաշվին գերհարստացման,ազգին գաղթական և օրվա հացի համար մաքառողներ դարձնելու շնորհիվ, և դուք սա շատ հիանալի գիտակցում եք։ Եվ ոնց էս գիտակցումը եռաբլուր կամ հայ առաքելական եկեղեցիներից ցանկացածը մտնելիս ձեզ չի խեղդում,զարմանում եմ…
Դուք ազգի և ազգի մատաղ տղերքի шր յան հաշվին թույն ջիպեր քշող էժան միմոսներ եք,որոնց կյանքը միայն ձեւի վրա է հիմնված. բովանդակություն չի եղել և չկա։ Բովանդակությունը 1-ին հերթին բարոյականությունն է։ Այս ազգը շատ հարցերում է սխալվում, սակայն մի հարցում միշտ ճիշտ է`մականունների ընտրության…