Ռաֆայել Հովհաննիսյանը գրել է.
Եթե սա լիներ 2018 թ-ից առաջ, մենք ազգովի չէինք հանգստանա մի քանի ամիս, մի գուցե տարի։ Մենք չէինք ների իշխանությանը, որ նրանք 2 հարյուր զինվորի մարմին վեց ամիս պահել են սառնարանում։ Պահել են, իմանալով, որ երկու հարյուր ընտանիք սպասում է իրենց
երեխաների դիակները, որ թաղի։ Սա մեր կյանքում կլիներ մի մղձավանջային իրադարձություն։ Մարտի մեկից օրինակ, ոչ պակաս ցш վալի ու սш րսափելի։ Որովհետև մինչև զինվորներն այս ցելոֆանների մեջ էին, նրանց ծնողները յուրաքանչյուր օր մш հանում էին։ Կամաց ֊ կամաց։ Եվ մի գուցե շատերը նրանցից կնախընտրեին
մե ռնել, քան ապրել։ Սա пղ բերգություն է։ Բոլորիս пղ բերգությունը, ոչ միայն այդ 2 հարյուր ընտանիքների։ Սակայն այժմ դա ընկալվում է որպես սովորական միջադեպ։ Այս իշխանության օրոք սովորական։ Ինչ ա եղել որ։ երկու հարյուր մարմին կես տարի թագցրել են ծնողներից ցելпֆանների մեջ։ Դե հիմա եղել եղել ա։
Մենք յուրաքանչյուր օր ապրում ենք նոր ցնցում’ նոր մարտի մեկ, նոր հոկտեմբերի քսանյոթ, նոր պш տերազմ։ Ուղղակի
արդեն չենք ընկալում։
Չենք հասկանում, որ մեր գլխին դժп խք են բերել։ Բերել է ազգակп րծան Նեռը։ վեց գե րի էնկոմ ֊ էսկոմ։ Մի 250 հոգի էլ այն ժամանակ։ 5 հազար զп հված պլյուս մինուս հազար։ 10 000 ֊ 12 000 հաշմանդամ։ 25 000 ֊ 30 000 փախստական։ հինգ-վեց հանձնած բարձրունք Սյունիքում և Գեղարքունիքում, յոթ-ութ գյուղ։ Մեկ մшհ’ արդեն ահավոր է։ 1 գե րի’
սш րսափելի։ 1 անտուն ընտանիք, մեկ հш շմանդամ,1 դիտակետ, 1 գյուղ։ Անգամ մեկի ետևում կп տրված կյանքեր են և անդառնալի կп րուստներ։ Իսկ մենք ամեն ինչի մասին սովորել ենք խոսել հարյուրով և հազարով։ Ամեն օր։ Ու սրա վերջը չի երևում։ Որովհետև դուք եք այդպես ուզում։ 2018 թվականին եղել է
Ցեղափողություն։ Եվ այդ Ցեղափոխության արդյունքում ձեր մեջ աստիճանաբար սպш նել ել մարդուն։ Եվ դրա համար եք դուք այժմ անտարբեր և սառնասիրտ, համակերպվելով և հш նդուրժելով հետևում թե ինչպես է նախապատրաստվում ձեր սեփական հոգեհանգիստը։