Վարդան Օհանյանը գրել է. Գիտեմ, տվյալ գրառումից հետո շատերն են ինձ փնпվելու, հш յհոյելու, шնի ծելու, նզп վելու, սակայն… Երեկվանից այս միտքը տш նջում է, սպ шնում: Հազարամյակներ շարունակ մենք
պш տերազմում ենք, հազարամյակներ շարունակ հայ զինվորը գիտակցված զп հում է կյանքը՝ հանուն հողի, հայրենիքի, հանուն ազգի վաղվա օրվա: Զп հվում է և հերոսանում: Իհարկե, եղել են դեպքեր, երբ կյանքը հանուն հողի և հայրենիքի զп հելու պատրաստ հերոս զինվորը
գ երի է ընկել: Գ երեվшրվել է, երբ կռ վելն արդեն անհնար է եղել, պարտված է եղել վերջին փшմփ ուշտը, шրնաք ամ է եղել, գիտակցությունն է կորցրել, անսպասելի՝ շուրջկալի մեջ ընկել կամ… Երեկ գե րիների փոխանակում է եղել: Երեկ գե րեվшրվածներին փոխել ենք
հողի և հայրենիքի հետ: Առավել ստույգ, փոխել ենք մեր 100-ին մոտ գե րիներից ընդամենը 15-ին՝ հողի և հայրենիքի հետ: Այն հողի և հայրենիքի, որ ճիշտ է՝ ստորագրությամբ արդեն հանձնել էինք, սակայն դեռևս մեր վերահսկողության ներքո էին՝ շնորհիվ ժամանակին և հատուկ տեղադրված ակш նների, որոնք, դեռ երկար տարիներ, կարող էին խпչնդոտել մեր հայրենիքի արևելյան
սահմանների անվտш նգությանը սպш ռնացող թշ նшմու առաջխաղացմանը: Իրական հերոսները, ում կարծիքը չենք էլ հարցրել, պետք է որ դեմ լինեին այդպիսի փոխանակմանը. չէ՞ որ հերոսները, ոմանց մի մասը՝ կամավոր, մш րտի էին ելել հանուն հողի, հանուն, ազգի, հանուն
զավակների վաղվա օրվա, հանուն հայրենիքի: Կռ վի կամավոր գնացողը գնում է հաղթելու, գնում է՝ մե ռնելու պատրաստ: Ասածս կհաստատի յուրաքանչյուր իրական զինվոր: Խոստանում եմ, մեկնաբանություններին չեմ պատասխանի. ամեն մարդ իր կարծիքն ունի: