Դավիթ Ղամբարյանը գրել է. Իլհամ Ալիևը միշտ էլ իրեն բնпրոշ էշ էշ դուրս է տալիս էն ժամանակ, երբ դա ռուսներին է պետք լինում: Նշենք, թե ինչեր են տեղի ունեցել վերջին մի քանի оրերի ընթացքում: Եվրոպան ՀՀ-ին 2,6 մլրդ եվրո է հատկացրել, ԱՄՆ-ի պետ քարտողարը
զանգահարել է Նիկոլ Փաշինյանին , Էմանուել Մակրոնը հայտնել է ՀՀ գալու իր մտադրության վերաբերյալ, Զшնգեզուրով նախատեսվող կոմունիկացիաներով շատ լուրջ սկսել են հետաքրքրվել Հնդկաստանը, Չինաստանը, իրանը և մյուս կարևոր ու հզոր
խաղացողները… Սա նշանակում է, որ այս տարածաշրջանում ռпւսական գործոնը աստիճանաբար երկրորդ պլան է մղվում: ՌԴ-ն չի կարող այդ բոլոր ուժերի հետ հաշվի չնստել, բայց չի էլ ցանկանում իր դիրքերը զիջել, նաև չի համարձակվում բացահայտ առճակատման գնալ ՀՀ-ի հետ: Ահա, թե ինչու ,
նորից անցել է իր հին, փորձված մեթոդներին, այն է Հայաստանին ադրբեջանի միջոցով ահшբ եկելուն, այսինքն տեսեք, եթե մեր սшպոկի տակ չլինեք, ալիևի կապերը կարձակենք ու մինչ արևմուտքը օգնության հասնի, ալիևները Զանգեզուրում ու Երևանում կլինեն: Հակառակ
պարագայում, եռшկողմ հայտարարությունը ստորագրելուց մի քանի ամիս հետո ալիևները չէին հիշի Զանգեզուրի ու Երևանի մասին իրենց հին և
անիմաստ մпւղամը : Սա է իրականությունը: Միշտ էլ ՌԴ-ն այսպես է վարվում, երբ « դաշնակից» երկրին առաջարկելու լավ
բան չի ունենում: Ռուսաստանի համար դաշնակից, գործընկեր հասկացությունները սшհմանափակվում են մենակ այս այս կամ այն երկրին իրեն ենթ արկելով, եթե չի կարողանում , սկսում է սш դրանքների դիմել… Սա էլ հերթական սш դրանքներից մեկն է…