«Ազնիվ Դш տավոր» ֆեյսբուքյան օգտատերը գրել է. Մի քանի մութ պատմություն Օնիկ Գասպարյանի ու Յուրի խաչատուրովի անցյալից: Սովետի փլու զումից հետո, երբ սկսվեցին հայ ադրբեջանական 1-ին բш խումները, Իջևանի սահմանին ռш զմական գործողություններ սկսվեցին և ստեղծվեցին կամավորական ջոկատներ։ Այդ օրվանից՝ «Ճուտ» մականունով Օնիկը եղավ
ֆիդային: Լավ տի րապետելով ռազ մարվեստի գործին,նա հետագայում ստացավ զինվորականի կոչում և ծա ռայության անցավ Հայկական բանակում, 1-ին անգամ ստեղծված կանոնավոր բանակում: Աչքի ընկնելով իր ընդունակություններով և գիտելիքներով, նա ժամանակի ընթացքում զբաղեցրեց որոշակի
պաշտոններ, որից հետո շարունակեց ղեկավարել էնքան ժամանակ, մինչև որ Մոսկվայում ապրոծ իր բիզնեսսմեն միլիոնատեր եղբայրը օրերից մի օր զանգեց Մոսկվայից և ասաց, որ նա պատրաստվի առավել բարձր պաշտոն ստանձնելու, որովհետև այդ ժամանակ Սերժ Սարգսյանը Մոսկվայում հանդիպել էր հայ գործարարների հետ ու
Օնիկի եղբորը ևս այնտեղ գտնվելով, «մեծ փողի դիմաց, խնդրել էր» Սերժին , որ նա Օնիկին «մի լավ գործ տա» և համապատասխան զինվորական ակադեմիան ավարտելուց հետո Սերժը նրան առաջ քաշեց և այդպես՝ մինչև մեր օրերը: Բայց հետ նայենք Օնիկ Գասպարյանի անցած ճանապարհի մի մութ պատմությանը, որն
այդպես էլ չբարձրաձայնեցին այն ժամանակվա իշխանությունները: 1992 թ-ին Յուրի Խաչատուրովը նշանակվել էր ծառայության ՝ Տավուշի մոտոհրաձգային բրիգադի, 1-ին և 4-րդ բանակային կորպուսների ձևավորմանը ու կայացմանը, երկար տարիներ ղեկավարել է այդ զո րամասերը, միավորումները ու խմբավորումները: Ռազ մական գործողություններից 1-ի
ընթացքում, երբ հայկական կողմը հետ է շպ րտում թշ նшմու զո րախմբերը, ազերիներից խլ ված բազում զե նք-զի նամթերք Օնիկը բերում է Իջևան և թաքցնում Իջևանի երկաթգծի կայարանի տարածքում, ինչ որ մի հին, չօգտագործվող պահեստում և խնամքով թաքցնում այն: Որոշ ժամանակ անց , երբ արդեն բավականին մոտ հարաբերությունների մեջ է լինում Յուրի Խաչատուրովի հետ, նրանք իրար հետ որոշում են ծախել այդ զե նք– զին ամթերքը ՀՀ ՊՆ-ին: ՊՆ–ի հետ գործարքը իրականացնելու ժամանակ Խաչատուրովը միջնորդ է
հանդիսանում, իբր թե զե նքը գնում են արտերկրից ու ձևակերպման ժամանակ չեն կարողանում «փողը կիսել իրար մեջ», տարաձայնություններ են առաջանում և կրկին արագ ծածկում են ամեն ինչ ու սառեցնում գործարքը: Հետագայում Իջևանի գնդի հրամանատար է շնանակվում Օնիկ Գասպարյանը ու վաճառվում է այն ամենը ինչ կարող էր փողի վերածվել: Սննդամթերքը՝ խանութներին, վա ռելիքաքսուկային ռեսուրսները տոննաներով վաճառում էին
Վրաստանին, բայց դրանով չէին բավարարվում, նա ստեղծում է մի դասակ, որը այն ժամանակ կոչում էր «դրոշակակիր դասակ» և այդ դասակում ծառայում էին միայն նրանք՝ ում ծնողները ամսական 200 000 դրամ էին փոխանցում Օնիկի հաշվեհամարին: Մի էլիտար դասակ, ուր առողջարանային պայմաններում էին ապրում այդ էլիտար «զինվորները» Իսկ Օնիկի մտերիմ սպաներից կազմված մի խումբ զինվորականներ ու սպաներ էլ օգտվում էին այդ փողերօց ու ժողովրդի մեջ տարածում Օնիկի մասին լեգենդներ, հերոսական պատմություններ ու այլն: Ոմն «Քսուկ» մականվամբ,«Նեգր»
Արկո մականվամբ, «Ֆիլ» մականվամբ սպшներ էլ ծախում էին այն ամենը, ինչ հնարավոր էր, բնականաբար՝ գնդի հրամ անատարի իմացությամբ: Ու սա դեռ ամեն ինչը չէ, ինչ մենք գիտենք Օնիկ Գասպարյանի բանակից թш լանածի մասին այս 30 տարիների ընթացքում: Արդարադատությունը վերականգնելուն պես Օնիկ Գասպարյանը և Յուրի Խաչատուրովը պետք է կш լանավորվեն ու դш տապարտվեն որպես ազգի դш վաճաններ։