Մի անգամ Փարիզում Վազգեն Առաջինը մոտենում է Թեհլերյանին համբուրում է նրա ճակատը և ասում…Այս պատմությունը պիտի կայուրաքանչյուր հայ
Մի անգամ Փարիզում տեղի հայկական համայնքը հանդիպում էր կազմակերպել,
որին մասնակցում էին Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Առաջինը և Սողոմոն Թեհլերյանը: Եվրոպայի տարբեր ծայրերից բազում հայեր էին եկել՝ 2 մեծ հայերին: Բոլորն անխտիր ցանկանում էին համբուրել Թեհլերյանի մատը, որով սեղմել էր Թալեաթին սպ шնող шտր ճանակի ձգանը:
Իսկ հետո ներկաները ծունկի էին գալիս և համբուրում էին վեհափառի աջը:
Երբ վերջապես հուզված բազմությունը փոքր- ինչ հանդարտվում է, Վազգեն Առաջինը մոտենում է Թեհլերյանին, համբուրում է նրա
ճակատը ու ասում. «Ժողովուրդը քո մատն առավել շատ համբուրեց, քան իմ աջը: Ու դա է ճշմարիտը: Պետք է, որ մենք էդպես հարգենք մեր հերոսին, ինչն ամեն ինչից վեր է: Ազգը, որ հերոս չունի, պատմություն չունի»: