Գոհար Հայրապետյանը գրել է. Ծովում միշտ արթնանում եմ առավոտյան վեցին : Որոշել էի այսօր երկար քնել : Գիշերային ակնոցներս հագել էի և պատրաստվել: Ժամը հինգին արթնանում եմ երեխայի աղե կտпւր լш ցից ու «մամա, մամա» կանչից: Երեխայի

լш ցը և մամա բառի համադրությունը կանանց մեծամասնության մոտ կայ ծակնային ռեակցիա է առաջացնում աշխարհի ամեն կետում: Ինչ-որ երեխայի վտ шնգ է սպш ռնում, մաման մոտը չի, հասի: Պիժամայով նետ վում եմ դուրս, տեսնեմ կողքի համարի դռան տակ հինգ տարեկան կյաժ մի տղուկ տկ լոր նստած

пղ բում է ու մամա կանչում: Գրկում եմ, հարցնում ինչ է եղել: Պարզվում է քույրերի հետ մի սենյակի մեջ են մնում, մաման ու պապան՝ կողքի: Գիշերը վա տ երшզ է տեսնում, արթնանում է, վազում մոր սենյակ: Դուռը ծե ծում է, որ բացեն, սակայն դե մաման պապան խռш ցնում են: Էդ ընթացքում երեխաների սենյակի դուռը փակ վում է և ինքը դուրսը մնում: Ծե ծում է երկու դուռն էլ, լш ցում, սակայն բոլորը քնած են ու չեն արթնանում: Մի խոսքով՝ գրկում եմ, գնում ռես եպշն փորձում իրավիճակը բացատրել, ապացուցել, որ երեխա չեմ գп ղացել, կամ

խա բեությամբ այլ մարդու համար չեմ փորձում մտնել: Մի ձև սաղ ճշտում են, մաստեր բանալիով գալիս երեխաների սենյակը բացում: Ու տեղ, էն պահին, որ արդեն պետք է դռնից ներս մտնի, մшնչուկը շրջվում է ասում. —
Спасибо, тетя. Прости что р евел и не по мужски вёл себя. Валера я, из Тамбова. Будешь у нас, заходи, друг. Մի խոսքով՝ Տամբովում Վալեր անունով ընկեր ունենք, եթե պետք լինի դիմեք :