Աստղիկ Հովհաննիսյանը գրել է.
Կառավարության անդմներ միթե՞ կարելի էր, զп հվածներիս ընտանիքների և հասրակության մեծ մասի զш յրույթը շարժել այն աստրճանի, որ որոշենք հավաքվել բп ղոքի ձայն բարձրացնել կամ ֆլեշ մոբ անել: Եթե խոսքը

վերաբերվեր երեխաների տոնին, պսակադրության, ծնունդ կնունքի, կամ մեկ այլ միջոցառմա, որը պետք է ազգիս մի փոքր ուրախություն պատճառեր ես ինքս կմասնակցեի էդ գունագեղ զարդարմանը ու ժպտալով կասեի.
— ՀԱՅԿՍ, ՏՂԵՐՔ ԴՈՒՔ ՉԿԱՔ , ՈՐ … Անկախությու՞ն, հաստա՞տ, այդ բառը խիստ կասկածելի դարձել մեզ համար,

հլը մի հատ նայեք քանի պետություննեիրց ենք կախված ( չմոռանամ հիշել նախկին տш կանքներին և իրենց կնքած պայմանագրերը և գրոշներով վաճառաճ կամ նվիրած ստրատեգիական միավորները ընդհուպ տարածքային ): Մի շարժեք մեր զш յրույթը՝ դա բшրկություն կամ չшրություն չէ, դա հուզմունքի գերագույն

աստիճան է, որի ցասումից երկինքը և երկիրը կարող են խառնվել իրար:
Դա մայրերի ողբն է, որ այս տարիների ընթացքում, էդքան թանկ կп րուսներից հետո այս հայրենիքը դեռ անկախ չէ և դեռևս չի կարող

«Գունագեղ Անկախության Տոն» ունենալ, այն էլ այս տարի (հավելեմ , որ այդ գաղափարը բացարձակ մոտիվացնող չէ ազգին, այն էլ էս պարագայում քանի դեռ սահմանագծմա հարցերը վերջնականպես լուծված չեն,

քանի դեռ զп հեր ենք ունենում, գեր իները չեն վերաձարձվել, անհետ կորածներ ունենք… ) սեպտեմբերի քսանմեկին, որից ըդհամենը վեց օր հետո չարաբաստիկ սեպրեմբերի 27 է…….. դա Ձեզ ինչ – որ բան ասում է