Եվրոպայի ամենաինքնաբավ երկիրը տասնութ տարի ղեկավարելուց հետո Մերկելը հեռանում
է ծափերի ու նախանձելի հարգանքի ուղեկցությամբ, գերմանիայի պարզ քաղաքացու հայտարարագրով, առանց առանձնատների, զբոսանավերի, թանկարժեք իրերի եւ ավտոմեքենաների. մի խոսքով, առանց իշխանության կпրստի պաթոլոգիկ վախի, որին, ի դեպ,
հանձնվում են աշխարհի գրեթե բոլոր մորթապաշտ կառավարիչները, երբ նրանց տնօրինմանն է հանձնվում երկրի և երկրների ունեցվածքը էն անդավանանք գայթակղության հետ միասին, որին, ինչպես հայկական օրինակն է նաև գուժում, քչերն են դիմանում: Մերկելը
բացառիկներից է, որի քաղաքական կերպարը պետք է պահել նաև քաղաքակրթական ատյանում, որպես նյութապաշտական իշխանությունը մերժած եզակի օրինակ, որից այժմ ամենաշատը նեղվում են էն գործող և էքս ղեկավարները, որոնք ազնվականության այդ բարձրագույն թեստը
չեն հանձնել ու ստիպված են
ապրել կերակրատաշտը կորցնողի սպ шնիչ տեղապտույտում: Չասեմ՝ ինչ դժվար են նրանք հեռանում, ամենամեղմը ինսուլինի մեծ չափաբաժնով, գումարած այն ճնշող ամայությունը, որ մնում է իրենց ճակատագրի պատին: Այժմ ով է ճիշտ. Նրանք, ովքեր ապրել են երկրի գրպանում և գп ղացել իրենց անհատակ
կայսրությունը, թե շատերի մոտ հեգնանք առաջացնող Մերկելը, որը չվերցրեց ոչինչ Եվրոպան և աշխարհը կերակրող երկրի դրամարկղից, դառնալով հենց իրեն ծափահարողների աչքի փուշը, որ գտնվի գոնե մեկը, որ խնամի այդ փուշը աչքի լույսի նման, քանզի հաջորդ Մերկելը կարող է ուշանա, որ կանգնի իշխանության օպիումից չկշտացողի և մш հկանացուի գրեթե բոլոր մուտքերը հարամված այս գար շահոտ միջանցքում…