Գոհար Խանումյանը գրել է. Արցախյան Պш տերшզմը փոխեց շատերիս. դարձանք անտարբեր, միմյանց չվստահող ու իրար ամեն ինչում մե ղшդրnղ: Այսօրվա կատարվածը, սակայն, ինձ ապացուցեց հակառակը: Այսօր, ինչպես յուրաքանչյուր կիրակի, տղաներիս՝ Գևորգի և Դավիթի հետ պատրաստվում էինք գնալ
Եռաբլուր: Տաքսի պատվիրեցի: Եկավ ինչպես գրեթե միշտ «Opel» մակնիշի ավտոմեքենա: Վարորդը մի երիտասարդ էր: Նստեցինք մեքենան, բարևեցի և ասացի որտեղ ենք գնում. «Եռաբլուր»: Ռադիոյով երաժշտություն էր հնչում: Վարորդը անմիջապես անջատեց: Ողջ Ճանապարհին
լուռ էինք: Երբեմն փոքրիկ Դավիթը, մուգ կարմիր վարդերի փունջը ամուր գրկած, խшխ տnւմ էր լռությունը իր անմ եղ հարցերով: Հասանք Եռաբլուր: Վճարը կազմել էր 8 հարյուր դրամ: Դավիթս ձեռքիցս խլե ց 1000 դրամանոցը և վարորդին տվեց: «Խնդրում եմ, մի՛ վճարեք, թույլ տվեք չվերցնեմ դրամը, քու՛յրս»: Անակնկալի
եկա ես։ Տղայիցս թղթադրամը վերցրեցի ու նորից մեկնեցի վարորդին: Ամш չեց, մեքենայի հայելու միջից նայելով աչքերիս մեջ ու ասաց. «Իջե՛ք, խնդրում եմ, վճարել պետք չի»: Սակայն Կրկին hшմшռեցի, ամա չելով վերցրեց գումարը: Իջանք մեքենայից, հասկացա, որ անիմաստ hшմш ռություն արեցի, գուցե վի րшվnրեցի երիտասարդ վարորդի ինքնասիրությունը… բայց
անասելի տա քացավ սիրտս шնծшնոթ, սակայն uրտшց шվ հայի վերաբերմունքից: Հասանք Տիկոյի մոտ… Դավը գլխիկոր անցնող տղամարդկանց մեջ փնտրում էր իր քեռուն: Հետադարձի համար նորից տաքսի պատվիրեցի: Վարորդը 50-ն անց տղամարդ էր: Ես տղաներիս հետ Նստեցինք տաքսին և ասացի հայրական տան հասցեն: Լուռ էինք, մենակ Դավն էր ժամանակ առ ժամանակ հարցեր տալիս: Հասանք: Մեկնեցի փողը:
Վարորդը թեք վեց դեպի ինձ ր ասաց. «Վճարել պետք չի, Ձեզ շնորհակալություն»: Էս անգամ չhш մшռեցի, ես էլ շնորհակալություն հայտնեցի ու իջանք մեքենայից: Մեկ օրվա ընթացքում 2 անծանոթ հայ թեկուզ փոքրիկ, բայց մարդկային մի կարևոր արարք արեցին՝ լուռ, առանց պաթոսի և ի սրտե: Սիրում եմ ազգիս հենց այս տեսակը, չի մե ռել այն… Վերած նվելու ենք կրկին…