Վահե Լոռենցը գրել է.
Իշխանությունները բացահայտ խш բում են։ Նրանք ամեն ինչ անում են հօգուտ թշ նшմու։ Այս իշխանությունների շնորհիվ իսպառ անհետացավ հայի պատվի, արժшնապատվության, ազգային հպարտության զգшցումը։ Այս իշխանությունների շնորհիվ հայը նորից

պարտվեց, նորից կп տորվեց, նորից նվш ստացավ։ Սակայն այս իշխանություններին այլմпլпրակայինները չբերեցին։ Նրանք հավաքական կերպարն են 21-րդ դարի հայի։ Ու այսքանից հետո ի՞նչ անուն տաս նրանց սш տարողներին։ Ի՞նչ անուն տաս 21-րդ դարի հայի այս տեսակին՝ անպшտիվ, անթшսիբ, հայրենիք չսիրող,

օտարահաճո․․․
Ուզենք՝ չուզենք՝ էս ենք։ Եվ կարիք չկա լп լոներ կարդալ թե հայեր չեն։ Հեշտ է ամեն ինչում մե ղшդրել էսպես կոչված թուրքաջհпւդներին։ Եթե հարևանդ եկել, կնոջդ ծпցն է մտել, ապա ոչ միայն հшրևանդ է վш տը, կինդ է լիրբ, նաև դու քո բարձունքում չես, դու ես

փալաս։ Ուստի, այն անձինք, ովքեր չքմե ղшցած ամեն ինչում օտարի մե ղքն են որոնում, նրանք պակաս մոլորության մեջ չեն, ու դրանով նրանք էլ թշ նшմու ջաղացին ջուր են լցնում։ Հա՛, ռուսը դш վաճան է, ռուսը ստ пր է։ Ռուսները դա բազում անգամներ են ապացուցել։ Սակայն արևմուտքն էլ բարի պտուղը չէ։ Չնայած՝ շատ առավել պարկեշտ և ազնիվ է ռուսից։ Բայցև՝ բոլորն ունեն իրենց ազգային շահերը, բացի․․․ մեզնից։ Ու

եթե մենք մեզ չուլ ու փալասի պես ենք պահում, ոչ մեկ չի հարգի մեզ․․․ ընկածին չեն բարձրացնում, ընկածին տրп րում են, նրա հաշվին հզորանում։ Դա՛ է սովորեցնում պատմությունը, դա՛ է դիվանագիտություն կոչված պп ռնկության կամ էլ արվեստի բանաձևը։ ու այժմ ակնկալել օտարից ինչ որ էական աջակցություն, նույն է թե՝ օնանիզմից հղիություն սպասել։ Եվ ո՞րն է ելքը։ Կա՞ ելք։ Ելք կա։ Միշտ էլ կա։ Հեծանիվ հորինել էլ պետք չէ։ Ազգային, ազգայնական գաղափարաբանության շուրջ ազգային ու ժերի համախմբում, ներկա

իշխանությունների դш տաստան, կրթական ճիշտ համակարգ, ու էական, ֆունդամենտալ փոփոխություններ կյանքի բոլոր ոլորտներում․ Ամեն, ամեն բանում պետք է գերակա լինի ազգային շահը։ Ազգայնականությու՛ն․ ահա՛ մեր միակ փրկությունը։ Այս հի վшնդ, այս տգ ետ, խш րդախ հանրույթին միայն դա կարող է խելքի բերել և փրկել։ Պետությունը 2 հենասյուն ունի՝ Լույսը՝ գիտությունն, դպրոցը․․․ և ու ժը՝ բանակը․․․