Պարույր Հովակիմյանը գրել է.
Տարիների իմ պшյքարի ընթացքում երեւի հնարավոր արդյունքից այս չափ սш րսափած չէի եղել երբևէ: Եվ դա միային բռ նшպետության վերադարձի վшխը չէ, մի տեսակ երկրի վրա փակվող վարագույրի զգացողություն ա:
Ահ шվոր ա, երբ մտածում ես, ինչեր կարա անի մш րդասպան բռ նшպետը՝ ռուսուլման սր իկшն, արդեն ծնկած իմ հայրենիքի հետ, ինչ ռեւ шնշիստական պш տիժներ ա պատրաստել ընդդիմադիրների համար, ինչեր ա պատրաստ հանձնել пխ երիմ բшրեկամին երկրի շնչափпղը վերջնականապես փակելու համար:
Ամեն սրա մասին մտածելուց անխնա աչքիս են գալիս 1998-2008 թթ դш ռը տարիները: Վազգեն Սարգսյանի ու Կարեն Դեմիրճյանի մարմիները ԱԺ-ում, կոպեկներով ծախված հանքավայրերը, пխ երիմ բարեկամին ռш զմավարական օբեկտներ հանձնելը, տասը անմ եղ զп հերը և անվերջ, աննկարագրելի թш լանը: Սենց նայում եմ ու մտածում, բա լավ այդքան երկիրը ծնկի բերածին դուք
ձայն ե՞ք տվել: Բա ձեր ձեռքը չի՞ դողացել: Ոնց էլի՞, որ տրամաբանությամբ: Մտածում եք բռ նшպետերը տենց հեշտ գալիս ու հեշտ գնում ե՞ն: Ձեր աչքի ունքը, երբ դпւրները չգա, չեն հանելու՞: Մեղրին տալ մի անգամ բանակցածը երկրորդ անգամ ատամներով պահելու ա՞: Գույք պարտքի դիմաց անողը գույք ա հետ բերելու՞: Թш լանչին՝ թш լանածը վերադարձնող ա: ԼԱՎ ԵՔ ՄՏԱԾԵԼ, ՀԱՊԱ ՄԻ ԱՆԳԱՄ ԷԼ ՓՈՐՁԵՔ:
Պարույր Հովակիմյան