Երևի պատահական չէ, որ հենց Արցախի պահեստազորի սպաներն են ցանկանում ճշտել այն պաշտոնյաների ցանկը, որոնք ապրում և աշխատում են Արցախում, իսկ նրանց ընտանիքները Արցախից դուրս։ Եվ կարևոր չէ, քանի պաշտոնյայի մասին է խոսքը,
կարևորը նավից փախչող шռ նետների այդ ամորֆ գոյությունն է, որին պետք է վերջ դնել, հակառակ պարագայում Ստեփանակերտից Երևան ու հակառակը ցուցադրվող արցախյան նվիրվածությունը կեղծիք է՝ մորթապաշտ պոպուլիզմով փաթեթավորված։ Այդ
նվիրվածությունն ապացուցելու միակ վայրն Արցախն է, էնտեղ անшղմուկ, առանց ավելորդ պաթոսի ապրել-արարելը։ Մնացածը ճառեր են՝ ամեն մեկինն իր փախուստն արդարացնող։ Շատ ափսոս, որ երևանյան կուսակցական ժողովը կարողացավ մեկտեղել ՀՀ-ի և Արցախի նախագահների քառյակին, իսկ պш տերազմը՝ ոչ, մինչդեռ պետք է լիներ հակառակը, այն էլ դասալքությանը
վերջ դնող վճռш կանությամբ։ Եթե դա չեղավ, չի լինի նաև իրեն Բրեժնևի հետ համեմատող Լուկաշենկոյին Հայաստանի տեղն ու դերը հիշեցնելը, իսկ դա այժմ է պետք անել, վաղը դրա արժեքը 0անում է։ Հիշում եք, Բրեժնևին գե րեզման դնելիս, կներեք՝ գցելիս, ինչ չարագույժ դղրդոց տարածվեց խորհրդային լռության մեջ․ դա կայսրության անկման 1-ին փլուզումն էր։ Լուկաշենկոն հենց այդ Բրեժնևի հետնորդն է, և մեր ու նրա սահմանն այսօր պետք է գծել, վաղը, միևնույնն է՝ բոլորն են դա անելու․․․ Նվեր Մնացալանյան