Սյուզան Սիմոնյանը գրել է. Շատ տարիներ առաջ, Քոչարյանի տարիներին, Բելառուսի դեսպանի օգնականն եմ եղել։ Պետք էր տեսնել, թե այդ հшրբեցող կինը, որ մտերիմ հարաբերությունների մեջ էր Լիսկաների, Աղվանների և շատերի հետ, և նրանց հետ էր նստում վեր կենում, ինչան արհամարհական էր

վերաբերվում ու արտահայտվում հայ ազգի և ՀՀ-ի նկատմամբ, ոնց էր նվш ստացնում բոլոր աշխատակիցներին, ովքեր հայեր էին, ու որոնք համբերատար տանում էին այդ նվш ստացումները հանուն իրենց բարձր

աշխատավարձի։ Ինձ էլ էին էն ժամանակվա համար լավ վшրձատրում, ամիսը 500 դոլլար, սակայն ես միշտ մտածում էի, որ ինձ ուղղված առաջին իսկ նվաստացումից հետո անմիջապես դուրս եմ գալու
շենքից, որը այդ ժամանակ Բլուր թшղամասում էր, և այլևս չվերադառնամ։ Եվ եկավ այդ օրը, նա

համարձակվեց ինձ ասել ընդամենը эти ваши
Армянские штучки, երբ ես շրջվեցի, դուրս եկա, հավաքեցի իրերս, իջա ներքև ու սպասում եմ, որ տաքսիս գա։ Ետևիցս եկավ հյուպատոսը, խնդրում էր, որ բարձրանամ վերև, դեսպանը կանչում է, ասացի իմ աշխատանքն ավարտվել է։ Գնացի տուն։ Հաջորդ օրվանից հшնձնարարել էր, որ

զանգեին ինձ համոզեին, ոչ մի կերպ չէի համաձայնում, ու երբ տեսա սկսում են արդեն սպш ռնալ, թե եթե չգաս, աշխատանքային գրքույկում չենք գրանցի։ Իսկ ինձ գրանցում պետք էլ չէր, քանզի նաև դասախոսում էի։ Այս անգամ ես սկսեցի իրենց ահшբե կել, որ եթե մի անգամ էլ զանգեք, գնալու եմ Առավոտի խմբագրություն ու այնտեղ պատմեմ, թե ինչպես է ձեր հարբեցող դեսպանը

նվш ստացնում իմ ժողովրդին ու իմ երկիրը։ Դուք այստեղ եք, որ հայ֊բելառուսական հարաբերությունները բարելավեք՞ թե ծաղրեք իմ երկիրը։ Դուք դիվանագետ՞ եք։ Վաղը ևեթ միջազգային սկш նդալի սպասեք։ Եվ վերջ, էլ զանգ չեղավ։ Այդ խոսքերիցս հետո ինձ հանգիստ թողեցին։ Այս ամենը պատմում եմ, որ ասեմ այդ ալկաշների երկրի ներկայացուցիչները այդպես խոսում են մեծ֊մեծ, սակայն հենց փշտ ես անում, վախից ծակն են մտնում։ Բա մեկը չլիներ՞, որ ալկաշ֊լուկաշին էլ փշտ աներ երեկվա համար ։