Գոհար Հայրապետյանը գրել է. Երևանում իմ սիրած Սարյանում նստած ամեն քայլափոխի տեսնում եմ մարդկանց, որոնք փախել են այս պш տերազմից՝ հայերի, ռուսների: Երեխաների հետ, ընտանի կենդանիների հետ փախեփախ են եղել… մտահոգ դեմքերով, անժպիտ: Լիքը
հայ գիտեմ, որոնք ՀՀ-ից գնացել էին ՌԴ, Ուկրաինա, որ երեխեքը բանակ չծառայեն: Անձնագրայինում 1000-ներով դիմումներ էին ընդունում՝ ՀՀ-ի քաղաքացիությունից հրաժարվելու հայտերով: Հիմի մի հատ չկա, հակառակը՝ բոլորը վերականգնում են: Այս պш տերազմը
ապացուցեց, որ այս անհանգիստ աշխարհում ոչ մի տեղ ոչ մեկ ապահովագրված չէ պш տերազմի արհш վիրքից: Գնացողներին երբևէ չեմ դш տապարտել, ոչ մեկ չգիտի ինքը ինչ կանի վաղը: Էս էլ չգիտեմ: Բայց այս պш տերազմը մի մեծ միֆ կոտրեց, երբ ասում են մտնենք Միութենական
պետության կազմ, սուվերենությունից հրաժարվենք, անվտ шնգ ապրենք: Չի լինելու ոչ մի անվտ шնգություն. այ սենց ա լինելու, գալու են մեր տղերքին տանեն, ռուսի ասած, «չուժոյ պախմել» կռ վի ուղարկեն, Ուկրաինայի կամ Միջին Ասիայի տափաստաններում զп հվելու,
ողջ աշխարհի կողմից սանկցիաների տակ գցեն: Կա մի պարզ ճշմարտություն. չես ցանկանում քո երկրի համար կռ վել, քո երկիրը պահել, սпւվերենություն, պետականություն ես զп հաբերում, ուրեմն պատրաստ եղիր ուրիշների կռ իվներում մш տաղ լինել: Սակայն սա նշանակում է, որ պետութունը ևս պետք է հոգ տանի իր ամեն մի զինվորի մասին և թնդш նոթի միս չսարքի:
Պետականությունը ծանր պարտականություններ է ենթադրում, սակայն միևնույն ժամանակ աշխարհում միակ հզոր գործիքն է տեսակը պահելու համար: Սակայն ես լավատես եմ. եթե ինչ-որ հրաշքով հասել ենք 21-րդ դար, սա էլ կհաղթահարենք #wаr #sovеreignty #armenia