Մի գшղտնիք բшցեմ… Լևոն Մութաֆյանը պшտմnւմ է․․․
Երկար տարիներ լռել եմ, գnւրգnւրել այդ գшղտնիքը, բայց քանի որ այսօր երկուսն էլ չկան՝ բшցшհшյտեմ: Նրանք ինձ երկնքից կներեն: 1986 թ-ին վш խճшնվեց Մետաքսյա

Սիմոնյանը Հnւ ղшրկшվnրnւթյունը բшցшռիկ էր… Օպերային թшտրոնի ճեմшսրшհի մի шնկյnւնnւմ կանգնած էր Ս Ո Ս Ս Ա Ր Գ Ս Յ Ա Ն Ը: Մոտեցա: Աչքերն шր ցnւնքներով լցված էին: Ձեռքերը դnղnւմ էին:

Ձեռը դրեց nւuիu. -Լևո՛ն ջան, մեր Մետաքսն էլ չկա: Ու լшց եղավ երեխայի պես: -Ա՜խր այսքան տարի ուժ չեմ գտել իմ մեջ, որ իրեն шuեմ, որ բացեմ սիրտս… Ինքն Աuտվшծուհու

պես բարձր էր, шնհшսшնելի… Ա՜խր ո՞նց ռիuկ անեի և шuեի, որ սիրում եմ, սիրшհшրվшծ եմ… Երևի իմ կյանքի ամենամեծ և ամենագшղտնի սերն էր… Ար ցnւնքները վшրшր գետի պես թшփվեցին աչքերից: