Սիրուշո Գասպարյանը գրում է. Իսկ այժմ հարց.
Լավ դու… հենց դու, թույլ կտայի՞ր, որ սեպտեմբերի 27-ին Նիկոլը հելներ և ասեր սպասեք, մի խփ եք, տալիս ենք, մի կռ վեք, մի պահեք ձեր հայենիքը, տալիս ենք ու վերջ, մեզ ոչ մի զп հ պետք չի։

Դու կհամաձայնվեի՞ր, դու կասեիր լա՞վ հանձնի, էլ չգանք մեր հողը պաշտպանելու, էլ չտա՞նք կյանքի ու մш հվան կռ իվ հանուն մեր հողի։ Ի՞նչ եք խոսում, դուք ադեկվատ ե՞ք: Մարդը մինչև վերջ հույս ա ունեցել, լավ իրա անձին թողնենք մի կողմ, ամեն մեկս մեր մեջ վստահ ենք եղել, որ մեր ուժով և

միասնականությամբ հաղթելու ենք, ամեն մեկս հասկանում ենք, որ իրանց 1000 զինվորը, մեր 100-ի դեմ ա կռ վելու, բայց միևնույնն ա սш տկելու ա։ Մեր հզոր Բանակը միևնույնն ա հաղթած ա, մենք Բանակին էինք վստահում չէ՞
Իսկ ինչ վերաբերվում ա ներքին թուրքերին, ներսի

ազգադ шվ լր բի վաստակներին, անկեղծ այս պահին ամոթս իրանց հետ կապված ա առավել շատ, քան որոշման… Անկեղծ ավելի վատ եմ զգում էս խայտառակության համար, քան այս գիտակցված փոխզիջումների…
Կուզեի՞ք մինչև վերջին զինվորը ու հայը
Չէիք ուզի չէ՞: Դե սուս մնացեք ու սպասեք հետագա զարգացումներին… Ցш վը բոլորինս ա…