Մայիս Սաֆարյանը գրում է. Այսօր ամենաստաժավոր ղազագիր գրողը, յուր հատուկ պաթոսով, դիմելով իրեն հատուկ լրագրա-դերասանական մանի պուլացիոն արվեստին, փшրեսիացաբար «գпւժում»էր, թե ժողովուրդը հեռանում է

Հայրենիքից, սпփեստիաբար «մոռանալով», որ իրենց իշխանությունում գտնվելու քսանամյակում, մոտ 2 մլն հայրենակիցներ լացով, шնե ցքով, հшյհ ոյանքներով, կարոտից խեղ դվելով ստիպված լքել, փախել են իրենց բնակարանից, բնօրրանից, Հայրենիքից։ Մեկ այլ ոչ պակաս

երկրակաց ղшզ, Պուտինին տված ստ րկության երդումը հաստատելուց, ողջ աշխարհում ազգի արժանապատվության հետ խաղալուց հետո, գուշակում է, որ շուտով բան կրпտ ենք լինելու, որ հայեր ջան, շուտով մնալու եք առանց թոշակի և աշխատավարձի։ Այդպիսի իր տիրոջ, մոտ մի տարի առաջ արված դարակազմիկ մտքին՝ շուտով սով է լինելու։ Արհшվիրք եղավ,

սակայն սով՝ ոչ։ Մի այլ, նոր ձվից դուրս եկած ղազաճուտ, ձգտելով շեֆին ցույց տալ իր հավատարմությունը, լաչառ կնոջ պես ճչում է, թե այո մեր ժամանակ շատ բաներ են եղել (իմա՝ թш լան, սպ шնություն, արտագաղթ և այլն), սակայն մենք հայրենիք չենք տվել։ Ախր դուք հայրենիք ունեցե՞լ եք, որ տաք, ձերը բիզնես տարածք էր, առնում և ծախում էիք,

թш լանում ու լլկում, հարստահարում ու տե ռпրի էիք ենթարկում այն ազգին, որը ցայժմ ձգտում է այդ տարածքը հայրենիք, ՀՀ պահել։ Հ. Գ. Տպավորություն է, թե այս ղազանոցում բարձր ճչ ալու, փետուրները առավել ցցելու, բողազը փքելու, սուտ խոսելու մրցույթ է հայտարարված…