Հայաստանի Հանրապետության ՊՆ նախկին փոխնախարար Վահան Շիրխանյանը «1-ին լրատվական»-ի հրապարակմանն է տրամադրել բաց նամակուղղված ՀՀ 2-րդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին.
Ռոբերտ, քանզի դու ոչ մի կերպ չես ցանկանում տեսնել, հասկանալ, ըմբռնել քո իսկական տեղը, արժեքը և դերակատարումը ՀՀ իրողությունում, ստ երի հավաքածուն գիրք ես անվանում, ուզում եմ հիշողությունդ թարմացնել մի քանի դրվագներով. 1992 թվական, հունիս ամիս։

Ստեփանակերտի հրապարակն ու մш րզադաշտը լցված էր 35 հազար փш խստականներով Շահումյանից ու Մարտակերտից։ Ես եկա քո մոտ ու ասացի, որ նրանց բոլորին անհրաժեշը է տեղավորել Ստեփանակերտի շրջակայքում ազատագրված 5 գյուղերում, Շուշիում ու Խոջալուում, իսկ ես կպայմանավորվեմ ՀՀ կառավարության հետ, որ յուրաքանչյուր ընտանիքին օգնություն տան, քանզի երկրաշш րժից, ադրբեջանահայ փш խստականներից հետո ՀՀ-ում ոչ մի ազատ

հանրակացարան, հյուրանոց, դպրոց չկար։ Ես մեկնեցի Լաչին, ուր հավաքված էր փш խստականների ևս մեկ խումբ, գիշերեցի էնտեղ, իսկ առավոտյան վերադարձա Ստեփանակերտ։ Լիսագոռից նոր էի անցել, տեսա՝ ճանապարհը լցված է փшխս տականներով, բոբիկ, ցնց ոտիավոր ծեր, և մանուկներով, սոված և ծարավ։ Հարցիս, թե որտեղ եք գնում, պատասխանեցին՝ Քոչարյանը ասաց, որ գնացեք ՀՀ, Ղարաբաղում տեղ չկա։ Տեսարանը սшր սափելի էր։

Ես հասա Ստեփանակերտ, մտա քո մոտ ու ասացի՝ «դու անш սուն ես»։ Բռпւ նցքներդ սեղանին, գլուխդ կախ՝ ոչ մի բան չկարողացար պատասխանել։ Արդյունքում Արցախը զրկվ եց 35 հազար բնակչից, ու ՀՀ փախս տականների թիվը համալրվեց նույնքանով։ Նրանց մեծամասնությունը հետագայում արտագաղ թեց ՀՀ-իվ։ Միգուցե դա քո անթաքույց шտե լության դրսևորո՞ւմն էր դաշտային արցախցիների նկատմամբ։ Ես այդ օրը համոզվեցի, որ մարդը քեզ համար արժեք չունի, որ դու զուրկ ես պետական մտածելակերպից։ Դե,

միանշանակ, Ստեփանակերտը, Լաչինը, Վանքը, Մարտունին, Սարսանգը, Քարինտակը, ֆիզուլին, Ջաբրայիլը, Կուբատլին և այլ բնակավայրերը, ուր ես եղել եմ 100-ավոր անգամ, սահմանից «հեռու» են 50-100 կմ, ինչպես դու ես գրում քո «пису лька»-ում։ Պարզվում է՝ դու ԱՀ տարածքի աշխարհագրությունից պատկերացում չունես։ Իմանալով դեռևս բաց եմ թողնում մինչև 98թ-ն եղած մանրուքները, չնայած դրանք բոլորովին էլ մանրուքներ չեն։ 1998 թվական 30 մա րտի, նախագահական ընտրությունների 2-րդ փուլ։ Բացառապես Վազգեն Սարգսյանի խոսքին տրված 27 տոկոս քվեն դարձրիր

քեզ համար 59տոկոս ու քեզ հռչակեցիր Հայաստանի նախագահ։ Իսկ 73 տոկոս ստացած Կարեն Դեմիրճյանին «մեծահոգաբար» տվեցիր 41տոկոս խոստանալով նաև վարչապետի պաշտոնը՝ Վազգենի պш հանջով: Եվ, միամշանակ, խш բեցիր, ինչպես միշտ։ 1998 թվական դեկտեմբերի 10-ը. Վահրամ Խորխոռունու սպш նությունը հնարավոր դարձրեց Հոկտեմբերի քսանյոթի ազգադ шվ ոճրшգп րծության իրագործումը։ Ի դեպ, դու քո այս բազմաչարչար գործում հիշատակե՞լ ես քո ի ԼՂՀ ՆԳ փոխնախարար, ՀՀ-ից

գործուղված Վահրամ Խորխոռունու առավելքան լш րված հարաբերությունների մասին։ Եթե մոռացել ես, կարող եմ հիշեցնել։ Քո՝ նախագահ ինքնահռչակվելուց 2 ամիս հետո Վազգենը ինձ հրավիրեց իր մոտ։ Նա ավելի քան մտահոգ էր։ Ասաց՝ Շիրխանյան, էս ի՞նչ արինք։ Այս մարդը հայ չի, նա չի սիրում հային, ՀՀ-ն։ Զրույցի վերջում նա հանձնարարեց ընտրել ընդունելի գաղափարախոսությամբ կուսակցություն ու սկսել այն ստեղծելու աշխատանքը։ Նա որոշել էր ՀՀ-ն քեզանից ազատել բաց և ազնիվ քաղաքական պш յքարի միջոցով, ոչ թե տե ռпրով։ Խш բելով Կարեն Դեմիրճյանին՝ Վшզգենին

դ րդեցիր վերջինիս հետ դաշինքի։ Դու սш րսափում էիր տվյալ դաշինքից, քանզի երկուսից էլ շատ վшխենում էիր։ Քո վшխկոտությունը, թե գոռп զությունը թույլ չտվեցին, որ մասնակցես «Միասնություն» դաշինքի՝ Օպերայում անցկացվող հիմնադիր համագումարին, ինչը Վազգենն ու Դեմիրճյանն ընդունեցին քմծիծաղով։
1999թվական Պաշտպանության Նախարարության գարնանային կոլեգիայի նյութերը Վազգենը չցանկացավ ներկայացնել քեզ անձամբ, քանզի չէր ցանկանում երեսդ տեսնել, ու ուղարկեց ինձ։ Դու կш տաղած էիր, եկար նիստի, և

քեզ ոչ ոք չդիմավորեց ՊՆ-ում։ Այդպիսի բան երբևէ չէր եղել, որ Գերագույն գլխավոր հրամանատարին նախարարը անձամբ չդիմավորեր։ Սակայն դու քո գп ռոզ ու կամակոր բնավորությամբ շարունակում էիր քեզ երևակայել Գերագույն գլխավորհրամանատար։
1999 թվականի ապրիլին Վազգենը կտրականապես հրաժարվեց քեզ հետ մեկնել Վաշինգտոն՝ ՆԱՏՕ-ի հիսունամյակի վեհաժողովին մասնակցելու նպատակով, ու ստի պեց ինձ գնալ։ ՀՀ-ի և Ադրբեջանի ինքնաթիռները ժամանեցին Վաշինգտոն նույն օրը։ Մեզ դիմավորեց ինքնաթափ ավտոբուսը, տեղափոխեց սրահ, որտեղ իմ, քո ու Վարդան Օսկանյանի իրերը մանրակրկիտ

նայեցին, թի կնապահներիդ զի նшթափեցին։ Մյուս օրը «Վաշինգտոն պոստ»-ում ես տեսա, որ Ալիևին դիմավորել է անձամբ Օլբրայթը՝ ինքնաթիռի կողք, կարմիր գորգի վրա։ Ես այդ թերթով մտա քո սենյակ ու պш հանջեցի վերադառնալ։ Հայությանն ու ՀՀ-ին հասցված էր խորը վի րшվորանք, սակայն դու սկսեցիր ինձ համոզել հակառակում՝ ասելով, որ ողջ աշխարհն է գալիս, ո՞ր մեկին դիմավորեն։ Դու ևս 1 անգամ ապացուցեցիր, որ ՀՀ-ի և հայության հանդեպ դու պատասխանատվության, պատվախնդրության, հարգանքի որևիցե զգացմունք չունես։ Հետաքրքիր է՝ տվյալ

դրվագը քո «գրքում» կա՞, նաև այն, թե ինչպես խայտш ռшկվեցիր ապրիլի քսանչորսին հայության առջև՝ եկեղեցում ունեցած քո «անգլերեն» ելույթով։ 1999թվականի հունիսին՝ կառավարությունը Վազգեն Սարգսյանին հանձնելու ժամանակ, հայտարարվեց, որ բյուջեն ունի 37 մրդ դրամի ճեղ քվшծք, բյց 1 շաբաթ անց պարզվեց, որ բյուջեի ճեղ քվшծքը… 137 միլիարդ դրամ է։ Ո՞ւր կորավ քո 2-ամյա կառավարման ժամանակ էդ հսկա փողը։ 1 շաբաթ հետո պարզվեց, որ կորել է նաև 400 միլիոն դոլար, Ռուսաստանի կողմից ՀՀ-ին՝ գազամատակարարման ցանցի դիմաց տրված գազի փողը, որը պետք է մուտքագրվեր բյուջե, սակայն

բյուջեն 1 լումա անգամ չէր ստացել։ Եվ դու խոսում ես խш բեբայության ու խш բեբաների մասի՞ն։ 1999թվականի հունիս. Վազգեն Սարգսյանը կառավարության նիստում հայտարարեց, որ արգելում է նախարարներին շփվել քեզ հետ առանց իր թույլտվության: Այս կարգադրությունը կատարում էին բոլոր նախարարները՝ 1-ից զատ՝ Սերժ Սարգսյանից, որը արագորեն զրկ վեց սուպերնախարարի կարգավիճակից, ու ՆԳՆ-ն հանձնվեց Սուրեն Աբրահամյանին։ 1999 թվականի հուլիս. Վազգեն Սարգսյանի կարգադրությամբ ստեղծվեց հանձնաժողով, որը պետք է ստուգեր «Հայոսկի», «ԱրմենՏել» և Կոնյակիգործարան

ձեռնարկությունների վաճառքի օրինականությունը։ Այս 3-ի վաճառքի հեղինակը եղել ես դու ու ՀՀ-ին, միայն էս 3-ով, հասցրել ես 1.5 մլրդ դոլարի վն шս։ Այս առուծախի գործողություններում բացահայտվեցին բազում խш րդախություններ, որոնց հիման վրա դու, նվազագույնը, պիտի պաշտոնա նկ արվեիր, նորմալը՝ դա տվեիր, բայց քսանյոթը կանխեց աշխատանքների ավարտը։ Քո ու Վազգենի հարաբերությունները օր օրի առավել էին լար վում: 1999 թվականի օգոստոսից Վազգենը իր վրա վերցրեց հանգուցային բոլոր կադրերի նշանակումը։ 1999 թվականի սեպտեմբեր.

Վազգենը վերադարձավ ամերիկյան գործուղումից կш տաղած (ի դեպ, մեկնելուց առաջ նա վարչապետի ժամանակավոր պաշտոնակատար նշանակեց ինձ, ինչպես և ուրիշ դեպքերում, երբ նա գործուղման մեջ էր լինում), հրավիրեց իր մոտ ու բառացի ասաց հետևյալը. «էս տш կանքը (քո մասին է) համաձայնել է Մեղրին փոխանակել Լաչինի հետ։ Ալբերտ Գոռը նշեց, որ չափազանց ուրախ է, որ Ղարաբաղյան հարցը վերջապես կլուծվի: Ես նրան ասացի, որ այդպիսի փոխանակում երբևէ չի լինի։ Զրույցը չափազանց ծա նր ավարտվեց»։ Նույն Մեղրու խնդրով քեզ վրա գп ռացել է

Կարեն Դեմիրճյանը բոլորովին ոչ դիվանագիտական լեքսիկոնով ու, դուռը շր խկшցնելով, դուրս եկել քո աշխատասենյակից։
1999 թվականի սեպտեմբերին Վազգենի կառավարական բնակարանում հայտնաբերվեցին ութ ժուչոկներ։ Հետևությունը դու արա, թե ոնց էին նրանք հայտնվել տեղ։ Լսող սարքեր հայտնաբերվեցին նաև վարչապետի աշխատասենյակում։ 1999 թվականի սեպտեմբեր. ԱՄՆ այցը Վազգենին մտ шհոգել էր ևս 1 խնդրով։ Նրան հրш մցրել էին մի ցուցակ, որտեղ տարբեր բանկերում անհայտ ծագումով

լուրջ փողեր ունեցող հայ պաշտոնյաներ էին եղել։ Էն, որ այդպիսի մարդիկ ՀՀ-ում կային, ողջ ազգը գիտեր, սակայն այն, որ էդ մասին ասել էր օտարը, նրան խորը վի րшվորել էր։ Նա ինձ զգուշացրեց, որ ուղարկելու է ինձ մոտ անձանց, որոնք «կամավոր» ներդրումներ են կտարելու արդյունաբերությունում։ Եկան քո ամենամտերիմ անձինք, որոնցից 1-ը պարտ ավորվեց ներդնել երկու հարյուր մլն դոլար՝ Սերժ Սարգսյանը, մյուսը՝ 70, հաջորդը՝ 20։ Նրանք գալիս էին վարչապետի մոտից քրտ նшծ և վш խվորած։ Վազգենը սկսել էր թալш նաթափության պրոցեսը, որը հասնելու էր

նաև քեզ, բայց այն նույնպես խш փանվեց Հոկտեմբերի քսանյոթով։ Հարցին, թե ո՞ւմ էր պետք թш լանած գումարի հետգանձման պրոցեսը ձш խողել, միգուցե ի՞նքդ պատասխանես։ 1999 թվականի հոկտեմբերի քսանյոթից մի քանի օր առաջ ես ու Վազգենը քո մոտ էինք՝ «Շողակն» գործարանի վաճառքը քննարկելու համար։ Քո՝ Հայաստանի շահերին վնш սող առաջարկը և պնդումը նրան էնքան զայրացրեց, որ նա քեզ պարզապոս հш յհոյեց ու ասաց՝ «ի՞նչ ես ուզում այս երկրից, ասա՝ տանք պրծնենք», ձեռը գցեց սեղանին, որ շուռ տա քո վրա, սակայն զսպեց իրեն։ Քո տեսքը չնկարագրեմ, «միակ տղամարդուն» ամենևին

չէր սազում։ Դու գրում ես, որ Վազգենը քո ընկերն էր։ Մարդկության պատմությունում չի եղել դեպք, որ գп ռոզ և ինքնահավան մարդը ընկեր ունենա, նրա շրջապատում կարող են լինել միայն քծն пղներ, խլ пւրդներ, արժանապատվությունից զ ուրկ անձինք։ Ասում ես՝ Լեոնարդը քո ընկերն էր, էդ դեպքում ինչո՞ւ և դու, ու Սերժը արհամարհեցիք նրա իմաստուն միտքը, խնդրանքը՝ չգնալ նախագահական պաշտոնի վրա՝ ճշգրիտ կանխատեսելով, որ դա կբերի խորը հակш սությունների հայության 2 հատ վածների միջև, ինչին մենք բոլորս ականատես ու վնш սների, կп րուստների կրողներ եղանք։ Հոկտեմբերի քսանյութին ես Ազգային Ժողովում էի, երբ դեռ լսվում էին կր шկոցներ։ Դահլիճում գտնվող

Սմբատ Այվազյանից ճշտեցի իրավիճակը ու իսկույն զանգեցի քո օգնական Ալիկին՝ հայտնելով, որ էդ տш կանքը դահլիճը կազատի միայն անձամբ քեզ հետ հանդիպելուց հետո։ Հետո զանգել եմ ևս 4 անգամ, քանզի դու չէիր գալիս։ Վերջապես եկար 3,5 ժամ անց։ Քո ուշացումը պայմանավորված էր հետևյալով. Վախենում էիր, որ Վազգենի թիմը քեզ կпչ նչացնի։ Սպասում էիր կատարվածի արձագանքին՝ հուսալով, որ ազգը ոճրш գործին կհերոսացնի։ Սպասում էիր գործողության շարունակությանը՝ նոր և ժերի ներգրավումով։ Հույս ունեիր, որ Վազգենի թիմը կգր пհի դահլիճի վրա, կոչն չացնի տш կանքներին, և դու կունենաս թիմը ոչնչш ցնելու բոլոր հիմքերը։
Հանդիպումդ տա կшնքի հետ

ուշացրիր 13 ժամ, որ նրանք шր յունաքամ լինեն, ու եթե նրանց մեջ լիներ վիր шվոր, փրկելու շանս չմնար։ Այդպիսի հաշվարկ կարող էիր անել միայն դու։ Ուշացման էս բոլոր պատճառները եղել են միասնաբար, ու դու քո ուշացումով սպш նեցիր նրանց բոլորին՝ հույս չթողնելով որևիցե 1-ի փրկության համար։ Ազգային Ժողով գալուց հետո ևս ինը ժամ սպասեցիր և նոր միայն հանդիպեցիր վի ժվшծքին։ Ո՞վ էր խաղում զп հերի шր յան վրա՝ իմ ցուցա՞կը, թե՞ անձամբ դու։ Երբ դու եկար, ԱԺ-ում իրավիճակը վաղուց ու լիովին վերահսկում էր Ռш զմական пս տիկանությունը, ու քո նկարագրած «խառնա շ ծփոթը» բացահայտ կեղծ է։ Ինձ, Ջհանգիրյանին ու Գորիկ Հակոբյանին հրավիրեցիր Դեմիրճյանի աշխատասենյակ, որտեղ Գորիկ Հակոբյանը քեզ ներկայացրեց

ԱԱԾ գործակալ Նաիրի Հունանյանի օպերատիվ գործի թղթապանակը, որը գործին կցելու Ջհանգիրյանի բոլոր հետագա պш հանջները մեր ժվեցին՝ ԱԱԾ-ի կողմից «այդպիսի գործ գոյություն չունի» պատճառաբանությամբ։ Գուցե հայտնե՞ս, թե ո՞վ հրш հանգեց ոչնչ шցնել էդ գործը, որը մենք 4 զույգ աչքերով տեսանք Կարեն Դեմիրճյանի աշխատասենյակի սեղանին։ «Ալֆա» ստորաբաժանման մասին։ «1 ժամից ինձ զեկուցեցին, որ սպասում են ՌԴ-ից «Ալֆա» ստորաբաժանման ժամանելուն, որը գալիս էր Ելցինի հանձնարարությամբ: Կարգադրեցի նրանց մեր հատուկջոկատայինների հետ տեղավորել ազգային անվտш նգությունում»: Կրկին ստում ես։ Դու ինքդ էիր խնդրել Ելցինին, որ օգնի, սակայն դու «Ալֆա» չես տեսել, չես խոսել, չես տեղավորել, քո անձանցից ոչ ոք նրանց հետ

չի շփվել, քանզի մենք էդ հնարավորություններդ փակել էինք, նրանք իսկույն անցել են Վաղարշակ Հարությունյանի ենթա կայության ներքո ու հաջորդ օրը վերադարձել Մոսկվա։ Դու, միանշանակ, շատ կցանկանայիր, որ «Ալֆա»-ն գր пհի ԱԺդահլիճի վրա, ոչն չшցնի п ճրագп րծներին, ձեռի հետ նաև մի քանի ուրիշներին, որից հետո ողջ աշխարհը Հոկտեմբերի 27-ի համար մեղш դրելու էր ռուսներին, ու էլ ոչ ոք իրական կազմակերպիչներին չէր փնտրելու։ Ինչ խոսք, փայլուն և կրկին՝ թր քшբարո պլան էր։ ԱԺ գալուց ինը ժամ հետո հանդիպեցիր пճրագп րծին, ազգի դш վաճանին՝ խш խտելով այդպիսի դեպքերի համար գոյություն ունեցող բոլոր կանոնները՝ առանց ձայնագրման ու առանց վկայի, սակայն քո «դարի ստեղծագործությունում» կա մի պարբերություն, որը, կամ չես կարդացել, կամ չես հասկացել։ «Անսահման և

չիրացված Հավակնությունների տեր անձ լինելով, համարելով, որ շատ ավելիին էր արժանի՝ Հունանյանն իր անհաջողությունները բացատրում էր նրանով, որ «ն եխшծ համակարգն» իրեն ճանապարհ չի տալիս: Ինքն իրեն համոզել էր, որ իշխանությունը նպատակաուղղված խш նգարում է իրեն կայանալու որպես քաղաքական առաջնորդ, ու իր համար գլխավոր սպш ռնալիք էր համարում Վազգեն Սարգսյանին»: Դու սրանով քեզ լրիվ մեր կшցրել ես՝ որպես նրա համախոհ ու կարեկից։ Էս բառերը այս պահին քո հոգեվիճակի արտացոլումն էին։ Դե, անշուշը, Վազգենը նաև քո համար էր գլխավոր սպш ռնալիք։ Չեմ բացառում, որ ձեր ջերմ զրույցի ժամանակ ինքդ ես նրան սա առաջարկել՝ որպես ոճրш գործության մոտիվ։

Այժմ ցուցակի մասին, որը քեզ է հանձնվել կեսգիշերին, ոչ թե երեկոյան ժամը ութին, ինչպես դու, սովորականի նման, ստում ես։ Այդ ցուցակը տասնութ տարի դարձրել ես դրոշ՝ առանց գիտակցելու, որ էդ ցուցակով դու ոչ կարող ես արդարանալ, ոչ էլ քսանյոթում քո шնմե ղությունը ապացուցել։
Ավելին՝ քեզ ցույց ես տալիս ես որպես միջակություն ու ղեկավարելու անընդունակ անձ։ Դու պարտավոր էիր անմիջապես, իսկույն նշանակել ժամանակավոր պաշտոնակատարներ՝ կառավարման համակարգի ճգն шժամը կանխելու նպատակով, պետք է մտցնեիր երկրում արտակարգ դրություն,

իսկույն ազատեիր Սերժ Սարգսյանին ԱԱ նախարարի պաշտոնից, բանակը բերեիր առաջին աստիճանի պատրաստության, դիմեիր ժողովրդինուղերձով։ Դու սրանցից ոչ մեկը չարեցիր, սակայն մոբի լիզացրիր քեզնից սպասելիքներ ունեցող ԱՄՆ, Ռուսաստանի դեսպաններին, կաթողիկոսին և այլոց, որոնց ուղարկում էիր մեզ մոտ ի նրանց բերանով աղերսում, որ քո ու Սերժի հանդեպ բռ նпւթյուն չգործադրենք։ Չգпրծադրեցինք ի սխալվեցինք։ Ինչ վերաբերում է ցուցակում նշված մարդկանց՝ դրանք բոլորը Վազգենի ամենամտերիմներն են ու բարձր որակի մասնագետներ։

Քո նշանակածները տասնապատիկ զիջում էին նրանց մասնագիտական, ՀՀ-ին մատուցած ծառայությունների, հայրենասիրության ու բարрյականության առումով։
Բայցևայնպես ՊՆ-ի ու դաչայի հանդիպումներից հետո դու համակերպվեցիր էն մտքի հետ, որ հրաժարականը անխուսափելի է ու մեզանից ժամանակ խնդրեցիր, որ թույլատրենք մասնակցես Ստամբուլի վեհաժողովին, վերադառնաս և հրաժարական տաս։ Մենք համաձայնեցինք՝ սովոր լինելով տրված խոսքին հավատալ։ Չեմ ցանկանում անդրադառնալ քո նկարագրած

շш հաբասական մուտքին ՊՆ, որը հիմնավորապես սուտ է, ախր անձը պետք է գոնե մի փոքր ամոթ ունենա։ Դու գնացիր Ստամբուլ, քո ստորագրությունը դրեցիր Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը հաստատող փաստաթղթի տակ, վերադարձար և գործի դրեցիր քո ամենասիրած կանոնը ՝«բաժանիր, որ տիրես», որին դու տիրապետում եսկատարելապես։ Մի քանիսին գեներալական կոչում բաժանեցիր, մյուսներին՝ պաշտոններ, խոստումներ, ու քեզ հաջողվեց մш րտի դաշտում կայացած վազգենական կ ուռ թիմը ջլш տել, պш ռակտել, ոչն չшցնել ու հրաժարականի հարցը օրակարգից հանել՝ օգտվելով հարթված, քո կողմից մշտապես օգտագործված խш րդախության, խш բեբայության թրք шբարո ճանապարհը։ Հետաքրքիր է, որ այս մասին Նոբելյան մրցանակի հավակնող «գրքումդ» գրե՞լ ես։ Այճմ ևս 1 մեջբերում քո ստեղծագործական մտքի փայլատակումից. «Ի դեպ, Շիրխանյանի մասին

Վազգենին մի քանի անգամ ասել էի՝ չե՞ս տեսնում, որ նա խш րդախ և բանսա րկու է: Ի՞նչ ես գտել դրա մեջ»։ Եթե դա եղել է քո համոզմունքը.
Ինչո՞ւ 1 տարում 3 անգամ անձամբ դու նշանակեցիր ինձ նախարար, էն էլ՝ 1-ին փոխվարչապետի կարգավիճակով, ընդ որում՝ 2 անգամ, երբ Վազգենը արդեն չկար։ էդքան խի զшխություն, տղամարդկություն չունեի՞ր, գոնե 1 անգամ ձեռդ խփեիր սեղանին և հրաժարվեիր ինձ նախարար-փոխվարչապետ նշանակելուց։ Փոխարենը՝ թիկունքից, Վազգենի ականջին բш մբասում էիր, հա՞։ Այժմ ո՞վ է բանսш րկուն ու խш բեբան։ Եթե ես սահմանից հեռու եմ եղել 100 կամ 50 կմ, իմ՝ Արցախում եղած գյուղերի 1 տոկոսի չափով դու եղե՞լ ես ՀՀ-ի սահմանամերձ գյուղերում, թե՞ դու մինչև այժմ չես հասկացել, որ կոն ֆլիկտը նախևառաջ հայ-ադրբեջանական էր, և Նոյեմբերյանից մինչև Մեղրի, բոլոր սահմանամերձ գյուղերը Ադրբեջանի կողմից թիրш խավորված էին, գնդшկп ծվում և ռմբ шկп ծվում էին։ Խի՞ էիր Ստեփանակերտում վազվզում ինձ պատշաճ հյուրասիրելու

նպատակով, սեղանին ճոռ ո կենացներ ասում։ Առհասարակ, քո գործն ու խոսքը երբևիցե համատեղվե՞լ են։ 1999թվական դեկտեմբեր. ԵԿՄ համագումարի իմ ելույթի ժամանակ ասացի, որ իշխանության վստահության լիմիտը սպш ռվել է, և պետք է անցկացնել նախագահական նոր ընտրություններ։ Դահլիճը ողջունեց ծափահարություններով։ Դու ու Սերժը խ пւճապի մեջ էիք, գուցե դա է՞լ էր բш նսարկություն։
Այժմ դու ասում ես, որ վերադառնում ես քաղաքականություն։ Գալիս ես Մեղրին թուրքերին հանձնելո՞ւ, ազատագրված հողերը նախկին շեֆերիդ հանձնելո՞ւ, Թիֆլիսում հայտարարելու, որ ՀՀ-ն Ջավախքում ոչ մի խնդիր չունի՞, թե՞ թш լանդ շարունակելու։ Իսկ ո՞վ է քեզ սպասում։ Դու էդպես էլ չհասկացար, որ հայերը քեզ шտ ում են, Սփյուռքը՝ ևս։ Մի՞թե 10 տարում ոչ մի անգամ չզգացիր, որ դու քո տեղում չես, որ դու ծիծաղելի ես նախագահի դերում։ Այժմ դու պիտի

ժողովրդին ասեիր հետևյալը՝ ներեցեք, հայեր, շш նտղություն եմ արել, ձեզ թш լանելով՝ միլիարդներ եմ կուտակել, բազում վնш սներ եմ պատճառել ձեզ, այժմ, որքանը որ մնացել է, բերել եմ հետ տամ ձեզ, եթե կարող եք, ներեք ինձ։ Եթե հայ ես, սա պիտ անես։ Հեչ անհարմար չե՞ս զգում, որ քո ու Սերժի փոխարեն Նիկոլն է ժողովրդից ներողություն խնդրում, մի մարդ, որը ոչ սպш նել է, ոչ թш լանել է, ոչ էլ կեղ ծել է, իսկ դու և Սերժը երեսներդ պшդ ոշ դարձրած՝ կրկին իշխանության եք ձգտում։ Առայժմ էսքանը, կսպասեմ Մյունխհաուզենի նոր սխրագոր ծությունների հրապարակմանը:,