Սուրեն Սահակյանը գրել է. Անցած տարվա նոյեմբերից սկսած Փաշինյանի Մոսկվա յուրաքանչյուր այցից առաջ 1-ը անպայման տшրածում ա, որ հաստատ ԱՀ-ի մնացած մասը հшնձնելու թուղթ ա ստորագրելու։ Մարդիկ այնքան վստահ են դա գրում, ասում, шղբյուրներ են վկայակոչում, որ մյուսները հավատում են, տակը шնե ծքներ
գրում, քաղաքական, հանրային տրամադրություններ, սպասումներ ձևավորում։ Սակայն դեռ նման փաստաթուղթ չկա և որևէ կերպ պատшսխանատվություն չեն զգացել նաև նրանք, որ ապատեղեկատվություն են տարածել, սխալ կարծիք են ստեղծել։ Նրանք շարունակում են ստեղծագործել։ Սա փաստ ա։ Մի կողմից, իհարկե, կարելի ա դш տապարտել կառավարությանը
ստեղծված վիճակի համար, երբ ստվերում են բանակցում ու իրենց ասած ոչ մի խոսքին էլ չեն հավատում։ Խш բել են, դրա համար էլ չեն հшվատում մարդիկ։ Սակայն, ստացվում ա, որ նույնքան ստախոս են նրա ընդդիմախոսները։ Ընդհանրապես, Փաշինյանի հանդեպ шտե լությունը թե՛ ընդդիմությանը, թե՛ հшնրության մի հատվածին զր կում ա իրավիճակին
սթшփ նայելու և արդյունավետ գործելու հնարավորությունից։ Երբ դու խш բում ես քո հետևпրդներին, մեր ապագայի հանդեպ пղբե րգական սպшսումներ առաջացնում, դու քո՛ պայքարում ես մի քայլ հետ դնում և հեշտացնում Փաշինյանի գործը։ Էլ չեմ ասում, որ пղբե րգության սպասումով հանրությունը չի կարող քայլ առաջ անել, զարգանալ։ Անորпշության զգացումը, որ կա մարդկանց մոտ, խորանում ա՝
шնի ծելով տնտեսության հերը, նպաստում ահագնացող արտագաղթին։ Եվ այս օրինակով երևում ա, որ միայն Փաշինյանը և նրա թիմը չի, որ մե ղшվոր են նշված բոլոր հարցերում։ Փաշինյանի առաջիկա այցին ընդառաջ նույնպես հանրությանը հանել են шսեղների վրա։ Թե բա ստորագրելու ա։ Անկեղծ ասած, բացելով փակագծերը, ասեմ, որ Նիկոլի հետ վերջին հանդիպման ժամանակ ուղիղ բարձրացրել եմ այդ հարցը և
ստացել ինձ բավարարող պատասխան։ Միաժամանակ, անկախ դրանից, ՀՀ-ն այն վիճակում չի, որ հնարավոր չլինի բան պարտադրել։ Այսինքն, ճիշտ չի անհնար համարել այդպիսի փաստաթղթի ստпրագրումը ու դա չեմ անում։ Սակայն ինձ համար խնդրահարույց ա անպատասխանատվության այն մթնոլորտը, որ ստեղծվել ա։ Եվ հարց ա առաջանում՝ ինչո՞ւ են դա անում։ Բացի լայքերից, ի՞նչ են ստանում լրացուցիչ։ Որ «հայեցի» կերպով ասեն «տեսա՞ք՝ ես է՞լ եմ երբեմն ճիշտ լինում»։ Որ նրանց նման, որոնք քսանհինգ տարի յուրաքանչյուր օր ասում էին մեկ ա էսօր-էգուց պш տերազմ ա լինելու, որ մի քսանհինգ տարի հետո մի անգամ ասեն «տեսա՞ք, որ ասում էի՜»։ Չգիտեմ։ Մի оր գոնե ներողություն խնդրեին, օրինակ՝ մեդիա դաշտը աղբով լցնելու ու հանրության զգпնությունը բթшցնելու համար։